409 
van elkaar te onderscheiden, als men geïsoleerde individuen voor 
zich heeft. Gedetailleerde bestudeering van dunne slijpplaatjes geeft 
daarom meestal zeer weinig resultaat. Met de Nummulieten is het 
nog erger: men kent de specifieke verschillen der Indische soorten 
zeer slecht, zoodat zelfs de determinatie van geïsoleerde individuen 
vaak moeilijk is. 
Zoowel geologische als palaeontologische overwegingen maken dus 
eene slechts korte beschrijving van het materiaal wenschelijk. 
1). De Lepidocyclinenkalksteenen. Rolsteenen met Lepidoc;y'clinen 
werden in de Loientzrivier bij Sabang en Geitenkamp, in de Bibis- 
rivier (Van der Sande-rivier), en aan de uitmonding der Koekoeks- 
rivier in de Reigerrivier gevonden ')■ Vaste rots van Lepidocyclinen- 
kalksteen werd in het Resigebergte, het Wentgebergte, aan den 
Permadiberg en bij het Peramelesbivak aangetrofFen. De kalksteenen 
behooren tot verschillende types. 
Het talrijkst zijn zuivere, grijze tot bruingrijze kalksteenen, die 
steeds door het voorkomen van groote Lepidocyclinen gekenmerkt 
worden. Daarnaast komen meestal Heterosteginen en vaak zeer 
kleine Nummulieten voor (Rolsteenen: Sabang no. 85. 1907, 11:1a. 
1907, Geitenkamp no. 195. 1907, Bibisrivier no. 544. 1909, Koe- 
koeksrivier no. 385, 1907; Vaste Rots: Wentgebergte no. 631, 1909 
en Perameles Bivak nos. 629 en 930. 1909). De diameter der Lepi- 
docyclinen bedraagt meest meer dan 15 m.m., in één stuk (544. 
1909) zelfs meer dan 40 m.m. Ze zijn macrosfeer, en de eerste 
kamer wordt door de tweede geheel omvat. De fossielen zijn zwak 
lensvormig en bezitten geen duidelijken medianen tuberkel. Zuiltjes 
van tusschenskelet zijn soms afwezig; meestal echter komen zij voor 
en zijn dan regelloos over de geheele schaal verdeeld. Ze zijn duidelijk 
conisch; meest is hun diameter kleiner dan die der laterale kamers, 
soms echter worden ze grooter en omvatten dan in de tangentiale 
doorsnede de laterale kamers. Deze Lepidocyclinen behooren tot de 
groep der Lepidocyclina insulaenataüs J. a. Ch. 
De Heterosteginen kunnen van de recente H. depressa d’Orb. 
nauwelijks onderscheiden worden; in één handstuk (544. 1909) is 
echter het nummuliforme deel sterk ontwikkeld, zoodat de fossielen 
gelijken op H. margaritata Schlumberger ’). 
De Nummulieten behooren tot de kleine tusschenvormen tusschen 
Nummulites en Operculina, van welke Verbeek o.a. N. Niasi II en 
N. Doengbroeboesi beschreven heeft. Hun diameter bedraagt slechts 
9 Zie voor topographische details de kaart in Bulletin N'’. 64 der „Maatschappij 
ter bevordering van het Natuurkundig Onderzoek der Nederlandsche Koloniën”, 1910. 
9 G. Schlumberger. Sannnl. Geol. Reichstnus. Leiden (1). VI. 1902, p. 250— 252. 
