413 
De Alveolinen zijn zeer merkwaardig. Ze behooren zeker tot het 
eenvoudige type. Hun vorm is absoluut onregelmatig: liij voegt zich 
geheel naar de tussehenruimten, die de Nummulieten in het gesteente 
laten; de Alveolinen vullen als het ware in „allotriomorphen” vorm 
de Testruimten tusschen de ,,idiomorphe” Nummulieten (Fig. 1 en 2) op. 
Daar déze nooit sterke deformaties vertoonen, mag men ook niet 
aannemen, dat de deformaties der Alveolinen na hunnen dood door 
gebergtedruk ontstaan zijn. Waarschijnlijk zijn deze deformaties het 
gevolg van groeistremmingen : de Alveolinen groeiden op den bodem 
tusschen doode Nummulietenschalen en waren genoodzaakt, hunne 
vormen aan de omgeving aan te passen. 
De Nummulieten schijnen tot verschillende soorten te behooren. 
Voor het grootste deel zijn het kleine vormen (horizontale doorsnede 
4 — 5 mm., verticale doorsnede — 2 mm.), die sieclits ongeveer 6 
omgangen bezitten. Skeletzuiltjes zijn niet talrijk; waar zij aanwezig 
zijn, hebben zij steeds conische vorm. Soms is een centrale tuberkel 
aanwezig. De septaalbanden schijnen in zwakgegolfde lijnen radiair 
te veiioopen. Wellicht behooren deze Nummulieten in de groep van 
N. Bagelensis Verbeek thuis. Daarng,ast komen echter ook grootere 
Fig. 1. 
vormen voor (diameter meer dan 10 mm.), welker maeandriforme 
septalbanden met schaarsche wratten bezet zijn. 
Deze kalksteen bevat slechts scliaarsche kwartssplinters. 
