495 
(o|) 30 April) in een vloeistof gebraclit, die eene hoeveellieid uraniuni- 
üont en een aequiradioaktieve hoeveelheid kalium bevatte, lii deze 
vloeistof groeiden de larven bijna even snel als de contróledieren ; 
op 15 Juli vond ik reeds eene larve met vooi'- en achterpooten ; 
verschillende andere larven -krijgen deze spoedig; de kleinsten zijn 
8 — 9 m.m. Deze larven groeiden dus sneller dan de uraanlarven. 
Als algemeen resultaat der genomen proeven kan men zeggen, 
dat kikvorschlarven in een medium met een aan kalium antagonis- 
tische radio-aktieve stof minder snel groeien en metamorphoseeren 
dan in een medium, waarin alleen kalium is. De oorzaak dezer 
verlangzaming ligt niet in den aard van het aan de larven gegeven 
voedsel, want ook ten opzichte van met rijst gevoedde larveti in 
gewoon water blijven de uraanlarven achter in groei. 
De eerste vraag, die zich voordoet is deze, of de larven naast of 
in plaats van kalium ook uranium hebben opgenomen. 
Deze vraag kan nog niet bevestigend beantwoord worden. Uit 
een onderzoek, door Prof. Ringer welwillend verricht, is gebleken, 
dat geen uranium in de larven aantoonbaar was. 
In ander opzicht heeft dit onderzoek toch een zeer belangrijk 
resultaat gehad. Terwijl bij larven met piscidine gevoed, het percen- 
tage kalium bij twee bepalingen resp. 0.76 en 0.82 '/o 
gedroogde lar\'en bedroeg, uraanlarven de minimale kaliumhoeveel- 
heden klaarblijkelijk hadden opgenomen en zelfs 0.91 */» kalium 
gevonden werd, bedroeg het kaliumgehalte van larven, waarbij in 
het water IVVj m.gr. UOj (NOJ, en 50 m.gr. KCl. per Liter was 
gevoegd (dus aequiradioaktieve hoeveelheden) slechts 0.49 7o- Het 
maakt hierbij dus den indruk of bij de aanwezigheid van ± aequi- 
radioaktieve hoeveelheden der antagonistische stoffen de opname van 
kalium bemoeilijkt is. Merkwaardig intusschen dat de betrokken 
larven slechts weinig in groei achterbleven bij de normaal opge- 
kweekte larven ')• 
Het achterblijven in groei zoude men aan eene mogelijke giftig- 
heid van het uraniumzout kunnen toeschrijven. 
In 1919 heb ik hieromtrent een enkele proef genomer). Op 6 Mei 
werden in bakken met 4 Liter water en resp. 0, 272. 5, 77, en 10 
m.gr. uranium-acetaat elk 75 larven gebracht. Op 19 Juni waren 
in deze bakken nog in leven 51, 38, 24, 20 en 20 larven, zoodat 
het schijnt, alsof in hoogere concentraties de larven spoediger en in 
*) Prof. Ringer maakt er opmerkzaam op, dat het scheikundig onderzoek, resp. 
het onderzoek op de radio-activiteit der gedroogde larven aan zoo geringe gewichts- 
hoeveelheden der gedroogde larven is geschied, dat eene herhaling van dit onder- 
zoek, met name naar de afwezigheid van uranium, gewenscht is. 
