507 
zins andere geologische opx atlingen, is lielzelfde door sclirijver dezes '), 
in het jaar 1912 gedaan. 
De jongste geologische geschiedenis van den Oost-Indischen Archipel 
leert dan, dat de twee eerstgenoemde ondiepe zeeën of platten deel 
uitmaken van grootere gebieden, die in den laatsten tijd, althans na 
het plioceen, stabiel zijn gebleveit en zich dus geologisch gesproken 
,, continentaal” hebben gedragen, terwijl alle andere deel nitmaken 
van bewegelijke strooken of geosynclinalen, die iii dienzelfden tijd 
zeer actief zijn geweest. 
In den Oost-Indischen archipel komen dns naast elkaar deelen 
van de aardkorst voor, die zicli tektonisch in den jongsten tijd zeer 
verschillend hebben gedragen ; in de stabiele of passieve gedeelten 
zullen de gevolgen van de schommelingen van den zeespiegel in 
verband met den ijstijd ongewijzigd waarneembaar zijn, in de labiele 
of actieve gedeelten zullen die .schommelingen even goed hebben 
plaats gehad, maar de sporen er van zullen alleen waarneembaar 
zijn, waar zij niet uitgewischt of al te zeer gewijzigd zijn dooi- 
de gevolgen van diastrophisme, of anders gezegd van de orogenetische 
bewegingen van het land. Dit is een zeer gunstige omstandigheid, 
daar zij gelegenheid geeft de theorie, waar het om gaat, op allerlei 
wijze aan een toets te onderwerpen. 
De wijze van ontslaan der Soenda-zee. 
In het jaar 19J6 bracht schrijver dezes hel ontstaan van de boven- 
genoemde merkwaardige ondiepe zeeën van rustig relief en gelijk- 
blijvende diepte, de Soenda-zee of het Soenda-plat en de Sahoel-bank, 
in verband met den plisloceenen ijstijd") en dal denkbeeld zal in 
hetgeen volgt thans nader worden ontwikkeld. 
Ondersteld wordt, dat de Soenda-zee evenals ook de Sahoel-bank, 
gedurende den tijd van rijzing van den zeespiegel tengevolge van 
het afsraelten der groole ijsbedekkingen uit den ijstijd, door onderloopen 
van een laag land zijn ontstaan. 
De uaam Soenda-zee wordt hier gegeven aan de ondie[)e zee 
tusschen Malakka, Snmatra en Java aan de ééne zijde en Borneo 
') G. A. F. Molengraaff. De jongste bodem bewegingen op het eiland Tirnor 
en hunne beteekenis voor de geologische geschiedenis van den O.-l Archipel. 
Verslag. Afd. Nat. d. Kon. Akad. van Wet. Amsterdam, XXI. p. IBO en volg. 1913. 
*) G. A. F. Molengraaff. Het probleem der koraaleilanden en de isostasie. 
Versl. Afd. Nat. d. Kon. Akad. v. Wet. Amsterdam. Dl. XXV p. 217, 1916 
f*J. WiNG Easton ging in 1919 van een soortgelijken gedachtegang uit bij zijn 
besprekingen over bet ontstaan der tinertsbeddingen in Nederlandsch Indië. Zie: 
Het ontstaan der tinertsbeddingen in Indië. Weekblad de Ingenieur, 12 Maart 1919. 
