527 
De tweede bank, die der Patenioster-eilanden, groot 115x 26 K.M. 
en van gelijke diepte als de andere draagt insgelijks vooral aan zijn 
rand, die ongeveer 40 vaam diep ligt, talrijke koraaleilanden, die tot een 
steilen in éénrichting verlengden en gebogen en ondnidelijken krans 
zijn gerangschikt. Te zamen vormen zij een weinig typisch atol. 
Een weinig ten Zuiden van de Paternoster-eilanden ligt een groep 
koraaleilandjes, waarvan de fraaie atol vorm door het opnemings- 
vaarlnig Lombok in liet jaar 1910 is bekend geworden. Zij vormen 
te zameii een nagenoeg gesloten ring uit drie gedeelten bestaande, 
die de Zandbnisbanken, Maria Reigersbergen en Huzaar genoemd 
worden. De lagune is gedeeltelijk meer dan 100 vaam diep. 
Ik veronderstel dat in plistoceenen tijd deze banken eilanden 
vormden, die tot het Soenda-land behoorden maar daarvan reeds 
afgescheiden waren door bodemdalingen in verband met de vorming 
van de bekkens van de Bali-zee en de Straat van Makasser. De 
vorming van deze diepe zeeën was een uiting van de orognetische 
bewegingen, die nog heden in het oostelijk deel van den archipel in 
vollen gang zijn. Hier greep dus reeds voor den aanvang van het 
plistoceen het labiele Oosten in in het stabiele Westen \'an den 
archipel. Wat geschiedde nu met deze eilanden, het Kaloekoeang-, 
het Paternoster- en het Postiljon-eiland ? Zij kwamen evenals het ge- 
heele Soenda-land aanvankelijk minstens 72 Meter hooger ten opzichte 
van den zeespiegel te liggen. Het is niet bekend, maar wel aan- 
nemelijk, dat deze eilanden voordat de daling van den zeespiegel 
intrad, door rifpantsers tegen de vernielende werking der brandings- 
golven beschermd waren en, zoo men de beginselen aanvaardt, door 
Dai.y uiteengezet in zijn glacial-control theory ’), kan men zich denken, 
dat zij in plistoceenen tijd geheel door de brandingsgolven werden 
geabradeerd en tot banken gemaakt, die zoo diep onder den zee- 
spiegel lagen als de werking der golven reikte. Daly is van oordeel, 
dat de abrasie en afknotting voornamelijk heeft plaats gehad ge- 
durende de maxima van glaciatie, d. w. z. de perioden van laagsten 
stand van den zeespiegel, door het proces van afslag. Het komt mij 
voor, dat die abrasie en afknotting vooral sterk en voortschrijdend 
zal zijn geweest gedurende de overgangen van glaciale tot interglaciale 
tijdperken, dus gedurende de tijdperken van langzame en langdurige 
stijging van den zeespiegel. Bij den aanvaug van iederen interglaciaaltijd 
werd de abrasie en afknotting der inmiddels ook telkens sterker 
h R. A. Daly. Pleistocene glaciation and the coral reef problem. Amer. 
Journal of Science XXX p. 297, 1910; Origin of the coral reefs. Science 
Gonspectus I p. 120, 1911; The glacial-control theory of coral reefs. Proc. of the 
Amer. Acad. of Arts and Sciences LI p. 157, 1915. 
