534 
versciieidenheid van levensvoorwaarden. Voor een ander deel trachtte 
men de faunistische \'er8chillen te verklaren uit den langeren of 
kortei'en duur van den saraenhang van de tlsans gescheiden onder- 
deelen. Zoo werd b.v. aangenomen, dat Java het eerst zijn verband 
verloor met Borneo en Sumatra, terwijl Sumatra het langst met het 
continentale Azië verbonden bleef. 
Hoe deze laiidvaste verbinding tot stand kwam, hoe zij later 
verbroken werd, daaromtrent liepen de hypothesen idteen; zij 
waren meesta! ad hoe en door zoölogen bedacht en misten een 
geologische basis. Merkwaardig genoeg ontbrak onder hen eene 
besehonwing, die wij kortheidshalve als de theorie van Crüll en 
Penck zullen aanduiden, waarbij Prnck den invloed van den plis- 
toceenen ijstijd op den stand van het water in de oceanen in een 
op cijfers steunend algemeen saraenvattend betoog niteenzette. En 
deze theorie zou toch een goede verklaring aan de hand gedaan 
hebben otnfrent de jongste veranderingen van land en zee, die de 
zoogeographie voor de door haar waar-genomen feiten eischte. 
Desniettennn ging zij tot den liuidigen dag spoorloos voorbij aan 
de zoogeographen, die zich met de talrijke problemej], die de indo- 
austi’aüsche Archipel hen biedt, bezig hielden. 
Dat is ook te betreuren, omdat omgekeerd de zoogeographie van den 
Archipel bewijsmateriaal kon leveren ter ondersteuning van de juistheid 
van de theorie van Croi.l-Penck. Zij had dan andermaal gelegenheid 
gehad te toonen, dat zij ovei- gegevens beschikt ter staving van geolo- 
gische hy[)othesen en dat zij dus als hulpwetenschap voor den geoloog 
dienst kan doen, wanneer deze zich met vragen bezig houdt, die 
betrekking hebben op den jongeret) en jongsten tijd der aardgesciiiedenis. 
Voor de juistheid der theorie van Croll-Penck zou al dadelijk 
pleiten, dat zij de eischen der zoogeographie op treffende wijze vervult. 
Maar de zoogeographie levert betere bewijzen voor hare juistheid : 
één ei' van wil ik hier ter sprake brengen. 
De veronderstelde daling der Java- en Zuid-Chineesche Zee om 
70 M. moest onder meer van invloed zijn op de bestaande rivier- 
systemen. Onbeduidend was die invloed langs de Westkust van Sumatra 
en de Zuidkust van Java. Hier werd, zooals uit de kaart op pag. 315 
blijkt, de kust slechts enkele kilometers breeder, de loop der rivieren 
evenveel langer, wat natuurlijk zonder gevolgen was voor hare 
fauna. Omgekeerd moest elders die invloed zeer groot zijn. Een 
rivier, die in de Java- of in de Zuid-Chineesche Zee uitmondde, 
moest zich, toen deze droog lagen,, eene verlenging van haar bed in 
het nieuwe land graven om eene uitmonding te vinden in de terug- 
gedrongen zee, zij moest nieuwgevormde zijrivieren opnemen, die het 
