9 
asymmetrisch zijn eii dus moeten kunnen worden gesplitst in op- 
tische isomeren. 
Wanneer dit argument wegvalt, zooals hij de hexahydi'otere- 
phtaalzuren, die heide symmetrisch zijn, of bij de verhindingen, waarbij 
het al of niet splitsbaar zijn in optische isomeren nog niet is onder- 
zocht, dan ontbreekt alle zekerheid. Dit moge door het volgende 
overzicht worden gestaafd •. 
k 
Anhydride 
1 Splitsbaar 
cis-cyclopropaandicarbonzuur 
1.2 
4 
Xio-^ 
+ 
- 
trans „ 
1.2 
2.1 
Xio-4 
- 
d- 
cis-cyclobutaandicarbonzuur 
1.2 
6.6 
Xio-5 
1 niet 
trans „ 
1.2 
2.8 
Xio-5 
- 
(^onderzocht 
cis-cyclopentaandicarbonzuur 
1.2 
1.58 X 10-5 
+ 
1 
trans ,, 
1.2 
1.2 
Xio-5 
- 
s " 
cis „ 
1.3 
5.4 
Xio-5 
} 
trans „ 
1.3 
5.0 
Xio-5 
- 
S " 
cis-cyclohexaandicarbonzuur 
1.2 
4.4 
XlO-5 
+ 
trans „ 
1.2 
6.2 
Xio-5 
+ 
d 
cis „ 
1.3 
) 
niet 
+ 
1 niet 
trans „ 
1.3 
onderzocht 
- 
^onderzocht 
? cis „ 
1.4 
3 
Xio-5 
- 
) sym- 
? trans „ 
1.4 
4.6 
Xio-5 
- 
( metrisch 
Wij zien dat de anhydride-vorming, het belangrijkste argument 
bij het maleïnezuur, bij de cyclohexaanverbindingen haar beteekenis 
bijna geheel verloren heeft, daar de 1-2-dicarbonzuren beiden een 
atdiydride voi’inen en de 1-4-zuren geen van beiden. 
Nog meer is dit het geval met de dissociatie-constauten, waarvan 
de vei'schillen bij de cyclopentaandicarbonzuren reeds gering zijn, 
maar teiuninste nog zoodanig georienteerd zijn, dat van het zuur 
met de grootste constante ook een anhydride bekeTid is. 
Bij de cyclohexaandicarbonzuren tasten wij in dit opzicht geheel 
in het duister. Van het splitsbare i-2-zuur, dat dus ongetwijfeld 
het trans-zuur is, is zij grooter dan van het cis-zuur; beide zuren 
vormen gemakkelijk een anhydride. Was dus in dit geval de splits- 
baarheid onbekend, dan zouden wij allicht tot een verkeerde con- 
clusie gekomen zijn. 
