10 
Van de 1-4-dicarbonzureii, het klassieke voorbeeld der cis-traiis- 
isomeren hebben wij absoluut geen zekerJceid ; het hoogst smeltende, 
dat door v. BAEYi;R met trans is aangednid, heeft de hoogste dis- 
sociatie-constante en men zou het allicht daarom het cis-zunr moeten 
noemen. Daar het evenmin als het lager smeltend isomeer een an- 
hydride vormt en geen van beiden gesplitst kan worden in optische 
antipoden, blijft als eenige argument voor de tot nog toe geldende 
opvatting de meerdere stabiliteit; een argument, dat uit hoofde van 
de geringe oplosbaarheid en het hooge smeltpunt, zeer zwak moet 
genoemd worden. 
Geheel hopeloos is dit geval echter niet; na bes[)reking dei' 
chemische methoden, die ons ten dienste staan om de contignratie 
te bepalen zidlen wij zien, dat ook hier nog een weg 0 |)enslaat. 
Het spreekt nu wel van zelf, dal in de gevallen, waarin minder 
karakteristieke groepen aan den ring gebonden zijn, zooals in de 
cyclohexaandiolen 1-4 of hexahydrotolnyk/nren, waarbij een onder- 
scheiding ingevolge de al of niet splitsbaarheid in optische isomeren 
ontbreekt, de vaststelling der contignratie vrijwel ondoenlijk schijnt. 
Hiei' heeft het verschil, opli'edende bj complex-vormiiig bijv. voor 
de dioleii met booi'zuur, eeidge hoop op succes gegeven, zooals bij 
de vaststelling van de conflgni'alie van enkele suikers gebleken is, 
waarop wij hier niet nader iiigaan. 
3. Ten tweede kan men de contignratie atleiden int hetgeen er 
geschiedt bij hel opheffen van de did)bele l)inding; er ontstaan dan 
verzadigde verbindingen, die verschillend zijn al naarmate men van 
het cis- of traus-isomeer is nitgegaan. 
Ook kan men de configuratie in verband brengen met de wijze 
van ontstaan, hetzij uit verzadigde verbindingen door afsplitsing \ an 
molekniddeelen, lut acetyleenderivaleii door parlieele verzadiging of 
door vervanging van groepen bij andere stoffen wier configuratie 
bekend is. 
Deze laafste wijzen van be|)aling, waarbij dus de bindingen fnsschen 
de atomen krachtig worden aangegre|)en, hebben nn veelal verwar- 
ring geslicht, zoodat het vertrouwen hierin stei'k geschokt is. Bij 
toe[)assing op het fumaar- en maleïneznnr schenen zij eerst nilmuntend 
nit te komen; nog steeds kunnen wij met voldoening vaststellen, 
dat bij oxydatie van fumaarznnr met KMnO^ het te verwachten 
druivenznnr otdstaat en van maleïiieznni' hef antiwijnsleenzuur. 
Maar hel beroemde onderzoek van Wisi.iCENUs over de bromeering 
der beide zui-en, gevolgd door afs|)lilsing van één molekunl HBr, 
waarbij nit hel fnmaarzuur door het i-acemische dibroombarnsteenzuur 
