Dit verscliil wordt, zooiils ik reeds zeide, voor eert deel door 
oiizekerlieid omtrent de werkelijke dikte verklaard. Bovendien zijn 
de getallen voor den elasticiteitscoëfticient bij verschillend materiaal 
niet volkomen iii overeensteiïiming met de door mij daarvoor gebruikte 
getallen. Afgezien daarvan is de overeenstemming echter voldoende 
om de beschouwingen uit te breiden op de verkrijgbare voltge- 
voeligheid, temeer omdat daarbij eenige resultaten voor den dag 
komen, die aanleiding geven tot wijziging van enkele door andere 
onderzoekers medegedeelde opvattingen. 
Uit de hierboven gegeven formule (4) voor de stroomgevoeligheid 
bij volkomen ontspanning kunnen wij onnuddellijk de formide voor 
de spanningsgevoeligheid afleiden. Deze bedraagt klaarblijkelijk : 
h _ 
iw QjrJEd^io ^ ^ 
Waarin ?c den weerstand van de snaar voorstelt. Aan deze formule 
hebben wij echter niets, daar hierin geen rekening is gehouden met 
den dempingstoestand. Alleen eeii formule die voor instelling 
geldig is kan ons van dienst zijn. Nu bestaat de demping uit een 
door luchtwi-ijving veroorzaakten weerstand en een die door de tegen- 
elektromotorische kracht wordt 0 [)gewekt bij de snaarbeweging 6n 
het sterke magnetische veld. Wij zullen hieronder alleen met deze 
laatste rekening houden, hetgeen eigenlijk alleen bij genoegzaam 
dikke snaren praktisch geoorloofd is. 
De electrom'agnetische demping hangt ten nauwste samen met het 
aantal magnetische kiachtlijiien, ’t welk de snaar bij haar l)ewegiug 
doorsnijdt. Hierbij is de vorm, die de snaar in ile uiterste standen 
aamieemt van de lïieesie beteekeuis, aangezien het aantal doorsneden 
krachtlijnen bepaald wordt door de veldsterkte en door het opper- 
vlak begrensd tusschen de snaar in den uitersten stand en in den 
nulstand. Heeft de snaar een paraboolvorm bij haar grootste afwijking, 
en dat is vrijwel het geval bij eenigszins gespannen draden dan 
bedraagt de demping; 
IPP 
■lü . 10 “ 
( 6 ) 
waarin H de veldsterkte, / de lengte, w de weerstand van den 
stroomkring dus bij korte sluiting, die van de snaar voorstelt. 
Zoodra de snaar een anderen vorm aauneemt, verandert alleen de 
factor I in formule (6). Deze factor stelt namelijk de gemiddelde 
afwijking van elk deel van de snaar voor, vergeleken met de afwijking 
van het midden van de snaar. Voor het geval dat de snaar geheel 
ontspannen is, doch aan de einden geklemd wordt, neemt de snaar 
