63 
minei’alogisclie leer- en liattdboeken — op weinige uitzonderingen na — 
verklaard wordt, dat de tinsteen bij de behandeling met de blaas- 
pijp onveranderd blijft, hetgeen ook werkelijk overeenkomt met wat 
in verband met de zeldzaamheid der vereischte groote geoefendheid, 
door de meeste onderzoekers bereikt kan worden, schreef reeds 
Bekzeijus: ,,Das Oxyd verandert sich und schmilzt nicht, aber bei 
,,einem starken und auhaltenden Reduktionsfeuer kann reines Zinnoxyd 
,,ganz und gar ohne Zusatz ,zu Zinn reducirt werden. Dies erfordert 
,,indessen eine Gewohidteit das Löthrohr zu gebrauchen” '). Dit 
komt ook overeen met hetgeen C. F. Plattnek zegt, die er echter 
aan toevoegt, dat bij dit proces een wil l)eslag van tinoxide gevormd 
wordt '). W. A. Ross zegt daarentegen, dat het erts niet smelt, 
„aber eine vveisse Ausblühnng kommt hervor” *). Gioroio Spezia is 
wedei'om van oordeel dal het eiis wel verandert, echlei’ ,,non par 
fusione ma par consumo” en hij tracht het gedrag \an de tinsteen 
op die wijze te verklaren, dat tengevolge van de stei-ke hitte wel 
eene reductie plaats heeft, maar onmiddellijk weder dooi’ eene oxi- 
datie gevolgd wordt, waai-door het wit beslag zich vormt Mocht 
die voorstelling juist zijn, dan zou de mogelijkheid hel tinoxide alleen 
door hitte-in werking Ie rednceeren, ten eenenmale l)uitengeslolen zijn. 
Wie is nu — om met den heer Veraiaes te spreken — ,,de 
metallurg van Flores”, die fantasiën verspreid heeft?'') En wanneer 
de hier genoemde heer terzelfder plaatse laat volgen: ,,Wiciimann 
,,had moeten bedeidten, dat dergelijko uitlatingen slechts doodend 
,, kunnen werken op den 0 |)bloei van een mijid)onwindustrie, waar- 
,,van gelukkig vele deskundigen met mij goede verwachtingen heb- 
,,ben”, dan acht ik mij verplicht er op te wijzen, dat ik het alles- 
behalve verblijdend vind, er mij jiog in het jaar 1918 op te moeten 
beroepen, dat de wetenschap er niet naai- vraagt of iets al dan 
niet ,, doodend” werkt, maar dat haar faak eenig en alleen is de 
waarheid te zoeken. Buitendien werkt de wetenschap nooit doodend, 
althans niet voor dengene, die haar weet te beoefenen, maar steeds 
b Von der Anwendung der Lötlirohrs in der Cheiniie und Mineralogie. Uebersetzt 
von H. Rosé. Nürnberg 1821, blz. 113 — 114. Het is onder de tegen w-oordige 
tijdsomstandigheden ondoeniijk in alle bijzonderheden na Ie gaan of en welke 
schrijvers vóór Berzelius hetzelfde resultaat hebben bereikt. 
Probirkunst vor dein Lüthrohre. 5. Aufl. bearbeitet von Th. Richter. Leipzig 
1878, blz. 136. 
b Das Löthrohr in der Chemie und Mineralogie, übertragen von B. Gosmann. 
Leipzig 1889, blz. 161. 
'‘) Sulla fusibilta dei minerali. Atti R. Accad. delle sc. 22 . Torino 1886—87, 
blz. 422. 
b t. a. p. blz. 588. 
