Anatomie. — De Heer Boeke biedt een mededeeiiti^ aan van den 
Heer A. B. Droogleever Fortuyn : „De invohitie der placenta 
hij de muis in vruchtkaaiers, waarin het emhri/o pestorren is”. 
(Mede aangeboden door den Heer van Wijhe). 
Bij allerlei zoogdieren, die van verscheidene embrjonen tegelijk 
zwanger zijn komt het af en toe voor, dat een of meer embrjonen 
nog voor de geboorte sterven. Wat er in dat geval met de placenta 
gebeurt, is slechts in weinige gevallen nagegaan en blijkt nauw samen 
te hangen met den bouw der placenta. Waar nn die bouw bij de 
muis belangrijk afwijkt van dien van vele andere zoogdieren scheen 
het de moeite waard ook bij dit diei-, zooals bij mijn weten nog niet 
is gebeurd, de involntie der placenta na onderbreking der zwanger- 
schap na te gaan. Voor dit doel stonden mij de nteri van 8 muizen 
ten dienste, die tezamen naast vele noi'inale vi-uchtkamers 20 vrucht- 
kamers zonder embi-jo bevatten. De ontwikkelingstoestand der normale 
vruchtkamers wees uit, dat van de 8 mnizen er een op den 
een op den 15^^'^", vier op den 16''*“", een op den 17*'*^" en een op 
den 18*''“" zwangerschapsdag gedood was. 
Voor een uitvoeriger beschrijving der 20 leege vruchtkamers moet 
ik verwijzen naar een artikel, dat ik aan het Tijdschrift der Neder- 
landsche Dierkundige Vereeniging hoop aan te bieden. Hiei- wil ik 
de resultaten meer in het algemeen weergeven. 
Van het embryo zelf waren in geen enkel geval andere sporen 
dan wat losse cellen ovei', die niet nader herkend konden worden. 
Van de foetale hulsels overleefden verschillende deelen het embryo, 
maar zij deden dit niet alle even lang. Zoodoende konden er onder 
de leege vruchtkamers groepen onderscheiden woiden met meer of 
minder resten der foetale hulsels. 
In de eerste groep waren naast de )'euzencellen (bij de muis sterk 
vergroole en zelfstandig geworden tro[»hoblastcellen) en de membraan 
van Reichert ook deelen van den ectoplacentaii-en kegel en daarnaast 
deelen van het proximale of distale dooierblaasentoderni of van beide 
over gebleven. Het proximale dooierblaasentoderm was aan het 
uiterlijk der cellen goed te herkennen, maar steeds in stukken uiteen- 
gevallen. Het distale dooierblaasentoderm bekleedde soms nog groote 
stukken der membraan \'an Reichert inwendig; daarnaast kwamen 
9* 
