134 
losse cellen ervan voor. De ectoplacentaire kegel bevatte nooit 
embryonale bloedvaten, een enkele maal wat bindweefsel van de 
allantois, dat met de groote bloedvaten in den ectoplacentairen kegel 
indringt, doch steeds waren de cellen of liet syncytiiirn van den 
ectoplacentairen kegel te herkennen. Een paar maal bleken zij in 
jonge renzencellen over te gaan, die immers ook in normale gevallen 
uit cellen van den ectoplacentairen kegel kunnen ontstaan. Dikwijls 
lagen, evenals in volle vruclitkamers het geval is, met moederlijk 
bloed gevulde ruimten tusschen de ectoplacentairkegelcellen. Retchert’s 
membraan was gemaklijk te herkennen als het structuurlooze 
vlies, dat onder het trophoblastepitheel ontstaat, wanneer dit 
in losse renzencellen overgaat. Na het verdwijnen van het embryo 
had de contractie van den uteruswand den ectoplacentairen kegel 
grootendeels in de tevoren door het embryo ingenomen ruimte geperst 
en tevens had die contractie Reichert’s membraan in plooien gelegd. 
Soms was deze membraan sterk verkleind, maar steeds vertoonde 
zij de opening waardoorheen de cellen van den ectoplacentairen 
kegel eertijds samenhingen met de allantois. 
De reuzencellen lieten in het algemeen bijzonder duidelijk haar 
vermogen zien om erythrocyten en andere deelen van het moederlijk 
deciduaweefsel op te nemen, doch waren weinig veranderd. Anders 
was dit in de tweede groep der leege vruclitkamers, waar van de 
foetale bestanddeelen slechts het distale dooierblaasentoderrn, de 
membraan van Reichert en de reuzencellen overgebleven waren. 
Daar waren verscheidene dezer laatste tot zelfs voor reuzencellen 
buitengewoon groote afmetingen uitgegroeid. In normale vruclitkamers 
hebben de reuzencellen tot taak het deciduaweefsel en het moederlijk 
bloed aan te tasten en een deel van het opgenomen voedsel aan het 
embryo af te staan. Zij leiden daarbij, als zij eenmaal het tropho- 
blastepitheel of den ectoplacentairen kegel hebben losgelaten een 
volkomen zelfstandig leven. Na den dood van het embryo verandert 
dit alles slechts in zooverre dat de reuzencellen natuurlijk aan het 
embryo geen voedsel meer kunnen afstaan. Zij behouden alles voor 
zich en dit heeft ten gevolge, dat zij sterk gaan groeien. Daarbij 
worden zij in alle richtingen even groot, daar de druk van het 
embryo, die haar in normale vruclitkamers sterk afplat hier opgeheven 
is. Zoodoende wordt de ruimte door de reuzencellen in beslag genomen 
veel grooter dan ooit in normale vruclitkamers het geval is. Haar 
aantal lijkt mij slechts daarom grooter, omdat zij minder spoedig 
dan in normale vruclitkamers afsterven, niet omdat er meer zouden 
worden gevormd. Toch is afsterven ook hier het lot, dat de reuzen- 
cellen treft. Duidelijker dan in deze groep van leege vruclitkamers 
