Scheikunde. — De Heer P. Zkeman biedt namens den Heer A. Smits 
een niededeeling aan : ,,Het verschijnsel electrische overspanning”. 
(Mede aangeboden door den Heer S. Hoooewerff). 
In een vorige mededeeling ') is er reeds op gewezen, dat de metalen, 
die ons de zoogenaamd onaantastbare electroden leveren, daarin 
verschillen van de andere metalen, dat zij ideaal traag zijn, zoodat 
de potentiaalsprong van zoo’n metaal-electrode, t. o. v. een electrolyt, 
beheerscht wordt door de bestaande electronen-eoncentratie in dezen 
eleciroljt. Laat ons nu onderstellen, dat een gladde platina-electrode, 
in een waterige oplossing van zoutzuur gedompeld, tot kathode wordt 
gemaakt, dan kunnen wij geniakkelijk inzien wat er gelieuren zal. 
De twee evenwichten, die hier ter sprake komen, zijn : 
Pt^Pt' ■ ■ ■ +46^ 
en H, 2H + W 
waarvan het eerste geheel wordt beheerscht door de electronen- 
eoncentratie van het waterstol-evenwicht. 
Wanneer wij een platina-electrode dompelen in een oplossing van 
zoutzuur, zal de platina-ionen-concentralie in den electrolyt onmerkbaar 
klein zijn. Toch kunnen wij over een [)latina-even wicht in den 
electrolyt spreken, dat echtei’, zooals reeds werd opgemerkt, geheel 
wordt beheerscht door de electronen-eoncentratie van het waterstof- 
evenwicht. 
Op grond hiervan kan men zeggen, dat platina van den aanvang 
af een waterstof-electrode is, maar zoolang de waterstof nog niet als 
tweede phase is opgei reden, zal het jilatina een waterstof-electrode 
zijn, overeenkomstig een waterstofdruk, kleiner dan de druk waaronder 
de electrolyt verkeert. 
Maken wij het platina tot kathode, dan worden er electronen aan 
toegevoegd, en een gevolg hiervan zal zijn, dat waterstof-ionen uit 
den electrolyt op het metaal- 0 [)pervlak neerslaan en daarin oplossen, 
waaruit blijkt, dat de waterstof natuurlijk niet onmiddellijk als nieuwe 
phase aanwezig is. Als het innerlijk evenwicht. 
op het metaal-oppervlak zich zéér snel instelde, zou, niettegenstaande 
1) Kon. Akad. V. Wet. 26, (1918). 
