den toevoer van electronen, dit iiuierlijk evenwiclit in liet metaal- 
oppervlak steeds ingesteld zijn. Maar boven een zekere stroomdicht- 
heid, die blijkbaar zéér laag ligt, is dit niet meer het geval, en het 
metaal-oppervlak zal meer waterstof-ionen en electronen bevatten, 
dan met het innerlijk evenwicht overeenkomt. Tengevolge hiervan 
zal de potentiaalsprong, zooals nit de formule 
A 
(Hl) 
blijkt negatiever zijn, dan wanneer zich innerlijk evenwicht had 
ingesteld. Ijaat ons nu onderstellen, dat de stroomdichtheid voort- 
durend wordt opgevoerd, terwijl de potentiaalsprong steeds negatiever 
wordt, dan zal op een gegeven moment in het metaal-oppervlak 
oververzadiging aan waterstof optreden, en bij een zekeren graad 
van oververzadiging' zal zich waterstof als tweede phase afzetten. 
Bij konstanthouden der stroomdichtheid zal de potentiaal-sprong 
thans een weinig kunnen afnemen, maar bij toeneming der stroom- 
dichtheid zal de potentiaalsprong ook nu nog verder stijgen, omdat 
al heeft een waterstof-ontwikkeling plaats, dit proces toch gepaard 
kan gaan met een toename van de concentratie der waterstof-ionen 
in het oppervlak der electrode, en buitendien doordat de vorming der gas- 
bellen, door verkleining van het aanrakingsoppervlak rnetaal-electrolyt, 
de stroomdichtheid zéér sterk doet toenemen. Daar op het oogenblik, 
dat zich de waterstof als tweede phase gaat afzetten, het metaal- 
oppervlak meer waterstof-ionen en electronen bevat, dan met het 
innerlijk evenwicht overeenkomt, zal de potentiaal-sprong op dit 
oogenblik, overeenkomstig de hier boven getioemde formule, sterker 
negatief zijn, dan met den innerlijken evenwichtstoestand overeen- 
komt. Dit innerlijk-evenwicht stelt zich in, wanneer zonder stroom- 
doorgang, waterstof van J atmosfeer druk om de geplatineerde platina- 
electrode wordt geleid. Het verschil tusschen dezen evenwichts-potentiaal 
van de waterstof en den potentiaal-sprong, waarbij, tijdens stroorndoor- 
gang, de waterstof zich voor het eerst als tweede phase op de 
onaantastbare electrode gaat afzetten, noemt men „overspannmcf’ . 
Het is duidelijk, dat in het licht der nieuwere beschouwingen dit 
verschijnsel zich in geen enkel opzicht onderscheidt van het ver- 
schijnsel der katliodisclie polarisatie. De overspanning van waterstof 
is dan ook niets anders dan een gevolg van de vertraging in de inner- 
lijke evenwichts-instelling bij haar electrolytische afscheiding, en op 
volkomen dezelfde wijze laat zich de overspanning bij alle andere 
gasafscheid ingen verk laren . 
b Zeitschr f physik Gliem. 42, 24 (1916). 
