171 
Zij geven n.1. de volgende resultaten. 
Samenstelling v/h. mengsel 
e voor 700 pp 
Haematiet 
2.74 
0.58 o/o FeO 
2.74 
5.60 „ „ 
2.73 
12.99 „ „ 
2.72 1 
16.11 „ „ 
2.71 
17.79 „ „ 
2.71 
Magnetiet {31.03% FeO) 
n = 2.42 
Naar het ons voorkomt zien zij hierbij echter over het liootd, dat 
het bij ontmenging geenszins on mogelijk is, dat de Ke,0^-rijke 
phase van het ontmengingsevenvvicht, door haar gehalte aan FejOj, 
een veel sterker breking vertoont, dan het zuivere magneliet. 
Deze mogelijkheid is ook geenszins onwaarschijnlijk, omdat uit de 
bovenstaande bepalingen toch reeds volgt, dat onafhankelijk ervan 
of al dan niet ontmenging wordt aangenomen, de breking ergens 
in het optisch niet onderzochte gebied veel sneller zal moeten afne- 
men, dan aan den Fe, O, -kant. 
Buitendien moet worden bedacht, gelijk ook Sosman *) o[)merkte, 
dat indien we een continue menging-reeks aannemen, tusschen het 
hexagonale haematiet en het regulaire magnetiet, dit een vooi'beeld 
zou zijn van een continue menging tusschen niet isomorphe stoffen, 
iels dat nog in geen enkel geval experimenteel is vasigesteld. 
Nu kan, iudien we aanuemen dat uit de p,x Fig. bij 1100° eii 
1200^ inderdaad tot een continue meugkrislal-reeks tusschen Fe, O, 
en Fe, besloten moet woi'deu, de genoemde moeilijkheid nog 
ondervangen worden door de aanname dat bij deze temperatuur de 
twee oxyden isomorph zijn ; daar Sosman en Hostkttek koustateei-den 
dat de hornogene tneugkristalphasen dubbelbrekend zijn, zou dan 
magnetiet beneden IIOO”^ een overgaugs|»unl moeten bezitten, waar- 
boven de regulaire voian melastabiel is. Deze niet waarschijnlijke 
verandering van kristalklasse is echter niet geconstateerd en kan 
bovendien de continue menging niet aannemelijk maken voor tem- 
peralureir onder die van het overgangspunt. 
b Journ. of the Washington Ac. of Science 7, 10 (1917). 
