192 
eii ook z.g. amorplie kool onderzocht en is het hnn daarbij gelukt, 
de structuur dezer niodificalies van koolstof vast te stellen. 
Aansluitende aan de onderzoekingen, die reeds verricht zijn bij 
silicium, lood en de modificaties van koolstof, hebben wij in dit 
onderzoek ons tot taak gesteld, nog van een ander element uit deze 
groep van het natuurlijke systeem, het tin n.1. in zijn beide modifi- 
caties, die t»ij lage temperatuur bestaanbaar zijn, de structuur te 
bepalen. 
De Röntgeti-stralen werden voor het rneerendeel onzer opnamen 
geleverd door een Röntgen-buis, die vervaardigd is naar een ons 
door Prof. Debi.ii<', en Dr. Schf,rrer welwillend verstrekte teekening, 
en die als eene wijziging van de door Rausch von Traubenberg *) 
geconsti'ueerde buis is te beschouwen. De antikathode was van 
koper, de parallel-vonkenlengte (spits-plaat) werd ingesteld op 6 cm. 
De Röntgen-stralen traden uit dooi’ een aluminium-venster ter 
dikte van 0,02 mm., passeerden daarna een looden diafragma, 
dik 84 mm. met een opening van 2 mm. diameter en traden dan 
in een cilindrische camera met straal van 27,3 mm. In de as 
van de camera werd de te onderzoeken stof geplaatst in den 
vorm van een staafje van 2 mm. diameter. Het staafje van wit tin 
was gevijld uit een dikker staafje, dat ter verkleining der kristal- 
len en om onregelmatige orienteering daarvan te verkrijgen, vooraf 
eenigen lijd met don hamer geklopt was. Het grauwe tin was tot 
een staafje geperst. Wij verkregen dit materiaal door de welwillend- 
heid van Prof. Cohen, wien wij daarvoor onzen dank brengen. 
Langs den wand van de camera was, door veeren aangedrukt, een 
fotografische film (dikte 0,2 mm.) uitgespannen. De expositietijd was 
4 uur. 
Hij de voorloopige proeven deden wij de ervaring op, dat er, 
behalve de interferenliesirepen van het tin, nog andere verkregen 
werden van twee verschillende soorten. De eerste geleken op hyper- 
bolen,. waarvan het middel|)unt samenviel met de plaats, waar de 
bundel karakteristieke stralen, na het onderzochte preparaat aan 
weerszijden voorbijgegaan te zijn, het film trof. Zij zijn toe te 
schrijven aan interferentie van door het zilverbromide van het film 
afgebogen stralen. De tweede soort had wel dezelfde krommings- 
richting als de van het preparaat in de as van de carnei’a afkomstige 
lijnen, zij sneden echter deze laatste op sommige plaatsen, wat er op 
wees, dat ook hier de oorsprong niet te zoeken was in het preparaat. 
Nader bleek, dat de oorsprong ervan samenviel met de achterste 
h H. Rausch von Traubenberg, Physik. ZS. 18 (1917), p. 241. 
