193 
opeiiing iii liet looddiafragina, welke opeiiing in den cilinderwaïid van 
de camera lag. De eerste soort ongewenschte lijnen raakten wij kwijt 
door een cirkel vormige opening te maken in liet tilm op de plaats, 
waar de bundel het film trof, zooals trouwens ook reeds door Dehue 
en ScHBRHER gedaan is. Het ontstaan van de tweede soort ongewenschte 
lijnen werd vermeden door het looddiafragina in de omhnllende 
geelkoperen buis eeu weinig naar voren te tiekken, zoodat de van 
het lood uitgaande stralen door den overgebleven geelkoperen wand 
van de camera werden afgeschermd, of door het naar het film 
toegekeerde einde van het diatVagma zoover nit te boren, dat de 
stralen, uitgaande van den achtersten rand van het niet uitgeboorde 
deel vau het diafragma, door het nitgeboorde deel werden tegen- 
gehouden. *) 
Zoowel op de door ons verkregen foto’s van het witte als van 
het grauwe tin komen op de lijnen slippen voor, zooals <lie ook 
door Debijk en Scherrer op hun foto van silicium waargenomen 
werden. Zij zijn toe te schrijven aan grootere kristalstukjes ’). 
Om de uitkomsten voor wit en grauw tin gemakkelijk te kunnen 
\ ergelijken, heliben wij in onderslaande teekening onder elkaar voor 
beide stoffen door verticale lijnen aangegeven de plaatsen, Avaar de 
interferentiekegels het tilm in een vlak loodrecht op de as van het 
preparaat treffen. De getallen onderaan geven de afstanden der lijnen 
h Het is wellicht de moeite waard, vast te stellen, dat de door Taylor, Physik. 
ZS. 17 (1916) p. 316, op artikelen van Laub, Physik. ZS. 15 (1914) p. 732, 844, 
uitgeoefende kritiek ongegrond schijnt, nu ook wij vonden, dat karakteristieke 
RöNTGEN-stralen, gaande door een looden diafragma, interferentielijnen, afkomstig 
van de randen van het diafragma, kunnen geven. 
’) De lengterichting dezer langwerpige stippen valt samen met de richting der 
interferentielijnen Dit is aldus te verklaren. Op een enkel punt van een vlak uit het 
atoomnet van zoo’n kristalstukje valt, wegens de niet volkomen evenwijdigheid van 
den door het diafragma doorgelaten bundel, een convergente kegelvormige stralen- 
bundel. (Kegel 1). Heeft het bedoelde netvlak een zoodanigen stand, dat voor een 
straalrichting volgens de as van dezen laatsten bundel voldaan is aan de 
voorwaarde voor gunstige interferentie, dan zijn er in dezen bundel nog andere 
straalrichtingen, waarvoor ook aan die voorwaarde voldaan is. Men vindt de 
verzameling dezer richtingen door een kegel te beschrijven, met de normaal 
op het beschouwde vlak als as en den as van kegel 1 als een der be- 
schrijvende lijnen (Kegel 2). Alle beschrijvende lijnen van kegel 2, die binnen 
kegel 1 liggen, voldoen aan de voorwaarde voor gunstige interferentie. Na terug- 
kaatsing vormen al deze stralen tezamen een diametraal tegenoverliggend stuk van 
den kegelmantel 2. Juist daar ter plaatse raakt echter kegel 2 aan kegel 3, gevormd 
door de teruggekaatste stralen, verkregen door het reflecteerende vlak alle mogelijke 
voor interferentie gunstige oriënteeringen te laten innemen. Waar nu het film de 
beide kegels snijdt, moeten de snijlijnen elkander raken. De eene snijlijn is een 
interferentielijn op het film, de andere zoo’n langwerpig stipje. 
