236 
Proef 28 (21 Aug.)- 
Dezelfde doorstroominiisvloeistof als voor proef 27. 
0,1 ccm. urine rechter nier' 0,36 ccin. Jod.opl.; reductie 0,067o' 
0,1 ccm. urine linker nier; 0,36 ccm. Jod.opl ; reductie 0,06"/o. 
Tegengehouden door beide nieren 0,0575 — 0,06 = O*. 
Ook in deze proef liebben dus de nieren alle mannose. dooi'gelaten. 
IFe jnogen uit deze proeven besluiten, dat het glonieruhisepithelhnn 
geheel permeabel is voor mannose. 
Vermelden wij thans eenige proeven met onderling isomere dis- 
aecharidem : saccharose, maltose en lactose. 
Deze proeven schenen o.a. daarom van belang, omdat de mole- 
culen grooter zijn dan van de besproken monosacchariden. Hield 
de permeabiliteit met deze grootte verband, dan zou wellicht blijken, 
dat het glomerulusepithelium voor disacchariden impermeabel was. 
E. Saccharose. 
Ten einde de hoeveelheid saccharose in doorstroomings vloeistof 
en nrine te bepalen, werd steeds 0,1 ccm. der vloeistof gedurende 
J Vi liij 37° O. verwarmd met 0,15 ccm. zoutzuur 1:1 en van 
de aldus verkregen vloeistoffen de i'eductie vastgesteld. 
Proef 29 (17 Juli). 
De doorstroomingsvloeistof bevat 0,1”/.! rietsuiker. 
Zij geeft na inversie een reductie van 0.12757.- 
0,1 ccm. urine rechter nier geeft na inversie een reductie van 0,137()- 
0,1 ccm. urine linker nier geeft na inversie een reductie van 0,13257o. 
Tegengehouden door rechter nier; 0,1275—0 13 = 0 . 
Tegengehouden door linker nier:’ 0.1275—0,1325 = 0. 
Resultaat: Alle rietsuiker is doorgegaan. 
Proef 30 (17 Juli). 
Dezelfde doorstroomingsvloeistof als voor proef 29. 
Reductie 0,1 ccm. urine rechter nier na inversie 0,11257ü- 
Reductie 0,1 ecm urine linker nier na inversie 0,0957o- 
Tegengehouden door rechter nier: 0,2275— 0,1125 = O,0157o- 
Tegengehouden door linker nier: 0,1275— 0,095 = O,0327o. 
Wij laten een tabel volgen, waarin nog eenige proeven zijn 
saamgevat. 
Er valt niet aan te tivijfelen of het glomeriduse pithelium heeft 
saccharose tegengehouden, hetzij als zoodanig, hetzij in den vorm van 
glucose, welke dan zou moeten ontstaan door splitsing .van saccharose 
in het glomerulusepithelium, waarbij de laevulose in de urine zou 
moeten ovei'gegaan zijn. Dit tweede alternatief bezit geen groote 
mate van waarschijnlijkheid. 
