240 
wordt tegengehonden, terwijl zouten, die immers ook ki-ystalloiden 
zijn, erdoor gaan, heeft de vraag doeti rijzen, waaraan deze tegen- 
stelling moet toegeschi'even worden. 
2. Allereerst kan men denken aan de omstandigheid, dat glucose 
een zooveel grooter molecuul bezit, wat dan den dooi-gang zou 
kunnen t)emoeilijken. Is deze hypothese juist, dan moeten disac- 
chariden als sacchai'ose, maltose en lactose, die een nog grooter 
molecuul dan glucose bezitten, de membraan 
zeker niet kunnen passeeren. De proeven leerden echter, dat het 
glomerulusepithelium voor die suikers, zelfs voor 
in ruime mate permeabel is. Voor melksuiker is de permeabiliteit 
volkomen. 
3. Kan de oorzaak der glucoseretentie dus juet aan de grootte 
van het molecuul worden toegeschreven, dan moet men weidenkeu 
aan haar structuur of configuratie. Daartoe bestaat des te meer aan- 
leiding omdat, zooals door het onderhavige onderzoek is gebleke)i, 
de met haar isomere laevulose en mannose geheel, en galactose in 
ruime mate worden doorgelaten. 
4. De glucose neemt derhalve onder de isomere monosacchariden 
ten aanzien van de glomerulusmembraan wel een bijzondere plaats 
in, of anders gezegd, het (./loinerulusepithelmm weet uit de mono- 
sacchariden de glucose te onderscheiden op een wijze, die doet denken 
aan de verhouding van suikers en fermenten, waarvan Emil Fischer 
het bekend beeld van sleutel en slot gebruikte. 
Hoe het zij, de onderzoekingen brengen wederom een niemoe 
illustratie voor de leer der stereo isomer ie, maar nu niet, zooals tot 
dusverre door feiten van chemischen, maar van physiologischen aard, 
liggende in het gebied der permeabiliteit. 
5. Van theoretisch en van klinisch belang niet ontbloot schijnt 
vei'der het feit, dat bij gelijktijdige aanwezigheid van laevulose eh 
glucose in de doorstroomingsvloeistof het reten tievermogen voor 
glucose niet gewijzigd wordt. De beide suikers worden eenvoudig 
als door een filter van elkandei- gescheiden; de glucose blijft achter, 
de laevulose gaat door. Wat voor het mengsel van laevulose en 
glucose geldt, blijkt ook voor een mengsel van lactose en glucose 
het geval ie zijn: de melksuikei’ gaat geheel in de urine over en 
de glucose wordt in dezelfde mate door het glomerulusepithelium 
tegengehouden, als wanneer geen melksuiker voorhanden was. 
Groningen, Se|)t. 1918. Phy.'iiologisch L<tboratorinm. 
