‘253 
(louden met die diastase, die binnen het mjcelinm van de schimmel 
wordt aangetroffen. Uit alle tabellen en ook uit figuur 1 en 2 blijkt 
wel afdoende, dat er na de kieming een sterke toename van het 
enzym is waar te nemen, dat hiervoor al vrij spoedig een maximum 
bereikt wordt, waarna een bijna even snelle daling te constateeren 
valt. Men zal natuurlijk neiging gevoelen deze stijging in verband 
te brengen met de ontwikkeling van het mycelium, maar de cijfers 
voor den schimmeloogst in de verschillende tabellen toonen aan, dat 
dit niet juist kan zijn. Teti overvloede is in figuur 3 een beeld 
gegeven van de ontwikkeling van het mycelium bij de laatst be- 
sproken proef. Hier is de duur van de ontwikkeling aangegeven in 
dagen, op de abscissenas afgezet, tei-wijl de ordinaten het drooggewicht 
van de schimmelmassa aangeven. Men ziet een sterke stijging van 
den oogst in de eerste dagen, die gevolgd wordt door een daling, 
waarschijnlijk veroorzaakt door een overwegen van de dissimilatie- 
processen over de assimilatie. Bij de verwerking van het mycelium 
op enzym bleek trouwens in de oudere kuituren een groot gedeelte 
dood te zijn, iets wat gemakkelijk te constateeren was, daar de 
hyplien week en slap aanvoelden, niet meer elastisch, zooals bij de 
jonge kuituren; maar dit liet zich pas met zekerheid constateei'en, 
toen de schimmels eenige maanden oud waren. 
Het is wel heel duidelijk, dat er geen evenredigheid bestaat 
tusschen de hoeveelheid droge stof van de schimmel en de gevormde 
enzymmassa. Maar bovendien ziet men, dat wel is waar in den 
aanvang van de ontwikkeling zoowel droge stof als diastase toenemen, 
maar dat die vermeerdering bij het enzym al tot staan gekomen is, 
terwijl de schimmelmassa nog dagen lang toeneemt. 
Leveren nu de hier vermelde proe\'en inderdaad het bewijs, dat 
de hoeveelheden diastase in de schimmel gedurende de eerste dagen 
toenemen, om daarna weer een vermindering te ondergaan? Zou 
het niet kunnen zijn, dat de kultuurvloeistof, die gebezigd wordt 
voor het uittrekken van het enzym, langzame veranderingen ondergaat 
van dien aard, dat zich daarin een stof ophoopt, die liet enzym 
vernietigt, of ten minste de werking daarvan tegengaat? Of omge- 
keerd zou niet een of andere versnellende stof, die in den aanvang 
aanwezig is en eerst toeneemt, daarna af kunnen nemen ? Een zeker 
antwoord op dergelijke vragen zal pas gegeven kunnen worden, 
wanneer men de methode, die in den aanvang van dit opstel kort 
werd aangeduid, verder uitwerkt. Maar toch zijn er feiten, die de 
hier geopperde verklaringen zeer onwaarschijnlijk maken. Ik wijs 
er daarvoor op, dat in alle reeksen van proeven de daling van de 
hoeveelheid diastase niet regelmatig plaats heeft, maar dat later 
