Dierkunde. — De Heer van Bemmelkn biedt eene mededeeling aan ; 
,,And)'ogene oorsprong der Hoorns en (deweien’ . 
In Weber’s voort)‘effelijk werk ,,die Saugetiere” woi'dt in zake 
den oorsprong der kopbewapening van vele Hoefdieren de meening 
uitgesproken, dat lioorns en geweien aanvaid<eiijk bij beide sexen 
ontslaan zijn als verdedigingswapenen tegen vijanden, maar vervolgens 
meer en meer zijn gaan dienen als aanvalswapenen dei' mannetjes 
in hun strijd om de wijfjes, en in verband daarmede hetzij een 
nitsluitend attribuut van de mannelijke sexe zijn geworden, of ten 
minste zich bij deze \ eel sterker ontwikkeld hebben dan bij het 
vronwelijk geslatdit. 
In dit opzicht is Webeh dns blijkbaar de meening toegedaan, die 
Tandler en Gross hebben uitgesproken in hun verhandeling: Die 
biologischen Grnndlagen der seknndaren Geschlechtscharaktere, in 
de woorden : ,,Alle secundaire Geslachtskenmerken waren oorspron- 
kelijk species-kenmerken, dns eigenschappen, die voor een bepaalde 
soort, ja vaak voor een orde van Vertebrata karakteristiek waren, 
zonder dat zij primair met de genitaalspheer in samenhang stonden”. 
In hun toelichting dezer stelling merken zij op ,,dat bij de morpho- 
logie der Geslachtskenmerken tot nu toe te weinig rekening is ge- 
houden, hoeveel daarvan niet voor de sexe, maar de species eigen- 
domnielijk is”, en halen als voorbeeld juist de hooiuis der Cavicornia 
aau, ;,die op zichzelf geen geslachtskenmerk vormen, maar enkel in 
hun vorm, die bij mannetjes en wijijes verschillend is, bij mannelijke 
en vrouwelijke castraten daarentegen gelijk”. 
,,Evenzoo is het gesteld met de beharing van den mensch. Voor 
een eminent secundaii' geslachtskenmerk van den man, nl. de baard, 
konden wij aantoonen, dat zij ook bij oude kastraten wordt aange- 
trotfen, en bij deze in vorm en uitgebreidheid op die van oude 
vrouwen gelijkt”. 
Volgens Tandler en Gross moet men dus niet vragen : ,,Is een 
orgaan een secundair geslachtskenmerk”, maar: ,, Hoeveel in de 
ontwikkeling van een orgaan is soorts-karakter, hoeveel sexe-karakter”. 
Schoon men dit laatste zou kunnen toegeven, meen ik toch tegenover 
deze meening een andere opvatting te mogen stellen, te weten dat 
de loop der outwikkelijig jinst omgekeerd is geweest, zoodat de kop- 
bewapeniug als aanvalswa|)en der maiineljes bij hunne tweegevechten 
