275 
is ontslaan, en daarna l)ij een gedeelte der soorten in min of meei- 
verzwakten vorm op de wijfjes is overgegaan (volgens den weU)ekenden 
regel der monosexneele overerving), zoodat zij nn ook door deide 
sexen als verdedigingswapen kon gebruikt worden. 
Voor deze laatste opvatting seliijnt mij hel volgende te pleiten : 
V. Bij de Herten ontbreekt het gewei bij de wijfjes van alle 
soorten behalve de Rendieren, en juist hij deze laat zich een nuttige 
aanwending ervan, die niet met het geslachtsleven in verband staat, 
in beide sexen denken, nl. het opwoelen van voedsel uit de sneeuw, 
al wordt dit door sommige deskundigen (bv. Bkkhm) tegengeS|)roken. 
2“. Bij de Antilopen vindt men naast gejiera waarin beide sexen 
gehoornd zijn, andere, waar alleen het mannetje hoorns bezit, en 
in de meerderheid der gevallen zijn de hoorns der wijfjes kleiner 
dan die der mannetjes, en neigen deze laatste, evenals bij de Herten, 
tot reuzengroei over het doelmatige heen, of tot allerlei zondeidinge 
gedaanten (bv. schroefsgewijze winding) die met de eischen van 
practisch gebruik in lijnrechte tegenspraak schijnen. 
3°. Hetzelfde is het geval bij de Runderen, Schapen en Geiten. 
Men denke aan de viertioornige geit, en aan de excessieve ontwik- 
keling van karbouwen- en andere buffelhoorns. 
4°. Zelfs bij de Giraffen, waar de rozenstokken met hun klein 
os cornu misschien mogen beschouwd worden als o\'ei'blijfselen van 
een voorheen hooger ontwikkeld gewei (blijkens de vergelijking met 
Ukapia en Sivatherium), zijn de bedoelde hoornstompjes en de neus- 
knobhel bij de mannetjes veel hooger en forscher dan bij de wijfjes. 
Bij Ukapia daarentegen ontbreken de hoorns aanvankelijk in de 
vrouwelijke sexe, en hetzelfde was wellicht het geval gedurende het 
geheele leven bij de wijfjes van de Sivatheiidae en bij Hellado- en 
Samotherium. 
5”. De oorspronkelijkste vormen der Ruminantia: Tragulidae en 
Camelidae, zijn ongehoornd, gelijk ook de oudste en ooi'spronkelijkste 
uitgestorven Artiodactjla (Panlolestidae, Anoplothei-idae), en alle 
Non-Ruminantia ondei' hen. Ook de oudste fossiele herten bezaten nog 
geen geweien, evenmin als thans nog de Muskusherten, al heeft ook reeds 
het miocene hert Palaeomei;yx volgens Rütimkyer en Schlosskk een 
gewei. Dit wijst er [iiisschien op dat de neiging tot geweivorming 
zich in dien stam der Cervidae zelfstandig heeft ontwikkeld, maar 
zou toch ook zóó kunnen opgevat worden, dat een veel oudere 
erfelijke aanleg voor het voortbrengen van beenuitgroeiïiigen op het 
voorhoofd van het mannetje, die in den stam der Artiodactyla wel 
algemeen aanwezig was, maar sluimerde, bij de Herten opnieuw 
was ontwaakt, en van toen af steeds in [)otentie en samengesteld- 
