276 
lieid was toegeiiorneii. Voor deze opvatting' ()leit in.i., dat ook bij 
de Varkens de neiging tot voi'ining van t)eenprotnberansen op de 
i'ngzijde van den soliedel blijkbaar aanwezig is, en zich in het 
mannelijk geslacht sterker manifesteert dan in liet vronwelijke, ge- 
tuige den gedrochtelijken schedel bij den beer van het Afrikaansche 
Knobbelzwijn. 
6“. Ook onder de Frotoceralinae was alleen bij het mannetje het 
schedeldak met een gelieele reeks gepaarde beennitsteeksels bezet. 
7°. Bij de Dinoceratidae bezaten (volgens Mahsh) wel is waar 
beide geslachten de beenderprotnberansen (en daarnevens de groote 
lioeklanden), maar waren deze wapens bij de mannetjes toch sterker 
ontwikkeld dan bij de wijfjes. Mogelijkerwijze is dus de neiging tot 
het voortbrengen van scbedelwoekeringen nog onder dan de scheiding 
tnsschen Artio- en Perissodacty la. 
8°. De jaarlijksche gewei-afwerping en regeneratie bij de Cervinae 
staat blijkbaar in verband met de bronst. Hetzelfde schijnt het geval 
bij Antilocapra. 
9". De bovengenoemde zonderling gevormde en vaak bovenmatig 
ontwikkelde beennitsteeksels der Giraffidae, Snidae, Protoceratinae 
en Dinoceratidae kan men evenmin ais de geweien der meeste 
Herten en de hoorns van vele Antilopen, Runderen, Schapen en 
Geilen, als doelmatige wapentnigen beschouwen. Daarentegen dragen 
zij in liooge male het karakter van sexneele attributen, in linn over- 
drevenheid, ondoelmatigheid, grillige samengesteldheid, in-’t-oog- 
loopendheid en veranderlijkheid. 
10". Het gewei en de hoorns zijn blijkbaar bij de oorspronkelijke 
leden van den groep der Rnminantia op een betrekkelijk laat stadium 
opgetreden, al moge dit verder in den geologisclien lijd terugge- 
schoven worden, dan meestal wordt aangenomen. In allen gevalle 
is het kenmerk in zijn optreden of wederverschijneu jonger dan de 
overige eigenaardigheden der Artiodactjla. 
Bij het raadplegen der lileratunr bleek mij, dat ik in de opvatting 
der geweien en hoorns als sexueele attributen tot een overeenkomstig 
besluit was gekomen, als door den welbekenden popnlairen schrijver 
over vraagstukken der descendenlieleer in de Zoölogie, Bölsche, ont- 
wikkeld wordt in zijn ,.Thierbuch, IV, der Hirsch”, maar dat om- 
trent de eerste oorzaak der geweix’oritiing onze meeningen uiteen 
gaan. Böi.scain toch ziet in de excrescenties op het schedeldak van 
zoovele Rnminantia niet anders dan oorspronkelijk zuiver ornamen- 
tale attributen, en schrijft hnn ontslaan toe aan een periodieke over- 
maat van groei-energie, die tot uiting zou komen in exostosen der 
beendenm van het schedeldak, het hevigst en ten slotte uitsluitend 
