277 
in de voorlioofdsbeeiKlei-en. De periodiciteit dezer groei-exubeiaiitie 
zon in verband staan met de bronstperiode der mannetjes, maar de 
aanwezigheid van overtollige groeiki’aclit zon moeten toegeschreven 
worden aan den achteruitgang van een ander differentieel kenmerk 
der mannelijke sexe, n.1. van de sabelvormige slagtanden, gelijk 
die bij de Snidae, Tragnlidae en bij de geweilooze Mnsknsherten 
nog wel worden aangetrotfen. Het sterkst drukt Bölsche deze over- 
tuiging nit in de woorden op blz. 88; ,,Der Kosenstock ist keine 
Waffe”. Op blz. 89 laat hij er op volgen: ,,Wir sahen dass der 
Begriff der Waffe schon anf die Stange nicht ohne weiteres juisste, 
so gut sie gelegentlich beim Angriff als solche funktionieren kann. 
Weit darüber hinaus und otfenbar in ihren Wesenszügen ist diese 
Stange ein Ornamentalgebilde, eine vom Nutzen abstiahierende, 
rhj’thmiscli gebaute Körperarabeske, in der zugleich eine Beziehnng 
znm Liebesleben steekt. Der Rosenstock, im Prinzip ein Schadel- 
produkt wie die Stange, kommt als Waffe aber überhaupt nicht 
in Betracht, gleichzeitig aber fehlt es anch ilim offenbar nicht an 
erotischem Anschlus”. 
Tegen deze beschouwing rijst m.i. in tweeërlei opzicht groot 
bezwaar. In de eerste plaats beslaat er geen plausibele reden om 
het eerste ontstaan der geweien en hoorns niet in verband te brengen 
met tweegevechten der mannetjes onder elkaar, waarbij de ooispron- 
kelijke \echtwijze, met behulp der slagtanden (gelijk wij die nog 
aantreftën bij de vai'keiis) meer en meer plaats maakte voor het 
stooten der voorhoofden legen elkaar. De vraag, of deze nieuwe 
gewoonte rechtstreeks dan wel middelijk de exostotische beenwoe- 
kering teweegbracht, (Lamarekismus versus Darwinismus) kan hier, 
evenals bij alle dergelijke quaesties, onbesproken gelaten worden. 
Ook bedoel ik natuurlijk in geenen deele te ontkennen, dat o\ erdadige 
groeiki-acht in verband met periodische geslachtsrijpheid op die ont- 
wikkeling van grooten invloed kan geweest zijn, gelijk zij het nog 
telkens is bij elhe hei'nieuwing van het gewei; men denke slechts 
aan de stoornis die hierin zich openbaart bij herten wier geslachts- 
klieren beschadigd zijn. 
Ook legen Böi.sche’s uitspraak; ,,De rozenstok is geen wapen”, 
lijken mij gewichtige bezwaren aan te voeren. Reeds de vei'gelijking 
van den langen rozenstok bij het Muntjak-hert met de veel kortere 
bij de overige leidt lot de voorstelling dat de rozenstok een achter- 
uitgaand orgaan is. Tot dezelfde opvatting voert de beschouwing der 
fossiele herten; de middelmiocaene Palaeomeryx-soorten bezaten 
geen scheiding in rozenstok en stang, maar slechts een lange, aan 
’t eind zwak dichotome beenige uitgroeiïng van ’t os frontale, die 
