278 
dus kan opgevat worden als een rozenstok van buitengewone lengte. 
Bij de eerste lierten die een afzonderlijken rozenstok vertoonen, is 
deze zeer lang, zooals thans nog bij den Munljak. 
Hiei-mee stemt het feit overeen dat l)ij de Sivatherinae aan den 
wortel van het geweldige en vei-takte gewei geen roos voorkomt, 
zoodat ook hier het geheel als rozenstok kan beschouwd worden. 
Daar bij de tegenwoordig levende Giraffen de hoorntjes steeds met 
behaarde huid bekleed blijven, is dit wellicht ook bij hunne uitge- 
storven verwanten, de Sivatherinae, het geval geweest, en misschien 
evenzeer bij de eerste gehooi'iide voorouders der Herten. 'De ver- 
deeling in rozenstok en slang bij de Herten, met de jaarlijksclie 
afwerping van het gewei, de regeneratie, het schuren, kortom het 
geheele voor het dier zoo lastige en gevaarlijke vernieuwingsproces, 
heeft zich dan ontwikkeld uil een dergelijken |)rimitieven toestand 
als bij de Sivatherinae, waarin met huid bekleede beenuitgroeiingen 
op het schedeldak in grootte en samengesteldheid toenamen. Geeft 
men aan deze laatste reeds den 'naam rozenstok, dan is dus juist 
het omgekeerde waar van wat Bölsche beweert; de rozenstok is 
ontslaan als wapen, en is slechts bij de Giraffen die functie kwijtgeraakt. 
Ten tweede beslaat er volgens mijn gevoelen geen voldoende reden 
om tusschen den achtei'uitgang der slagtanden in de bovenkaak der 
mannelijke Herten en de ontwikkeling van het gewei zulk een nauw 
en innig verband aan te nemen, als geschiedt door de onderstelling, 
dat het teveel aan groeikracht zich van die slagtanden naar de 
voorhoofdsbeenderen zou verplaatsen. Hiertegen pleit vooreerst, dat 
bij de mannetjes der Protoceratinae evenals bij de Dinoceratidae, 
geweldige, ver buiten den mond uitstekende slagtanden aanwezig 
waren, tegelijk met een geheele reeks van gepaarde en ongepaarde 
beenknobbels en uitsteeksels o|) den kop, evenals nog thajis bij de 
Knobbelzwijnen, en verder dat onder de Herten de mannelijke 
Miintjak naast een eenvoudig, maar goed ontwikkeld gewei nog 
flinke, onder de bovenlip uitstekende slagtanden bezit. Verder, dat 
er weinig reden is, om aan te nemen dat bij de Holhoornigen het- 
zelfde verschijnsel zich zou hebben voorgedaan als bij de Volhoornigen, 
n.1. een achteruitgang van groote slagtanden, gelijken tred houdend 
met stei’keren groei en hoogere complicatie der excresceuties op het 
schedeldak, terwijl toch ’t ontslaan dezer uitgroeisels bij alle Hoorn- 
en Geweid ragers aan overeenkomstige oorzaken mag toegeschreven 
worden. 
Aan den anderen kant is het zeer begrijpelijk, dat de bovenhoek- 
tanden der Herten rudimentair konden worden, toen zij niet meer 
ais wapenen gebruikt wei'den, omdat de mannelijke Herten zich een 
