279 
andere vechtwijze hadden aangewend, en in vei-hand daarmede 
geweien kregen. Men kan deze viearieerende ontwikkeling begiijpen, 
ook zonder dat men aan znlk een innige correlatie Inssclien hoven- 
slagtanden en gewei behoeft te denken, als Böi.sciik doet, waar hij 
spreekt van een overschot van groei-energie, vrijgekomen door ’t 
achterblijven in ontwikkeling der slagtanden, welk overscliot zich 
zon uiten in woekeringen der voorhoofdsbeenderen. 
Wanneer men in den boven door mij ontwikkelden gedachlen- 
gang verder gaat, rijst als van zelf de vraag, of de veel hoogere 
ontwikkeling der slagtanden bij de mannetjes van zoovele Zoogdier- 
soorten niet als een steun mag opgevat worden voor de liierbe- 
sproken hypothese van den androgenen oorsprong der voorhoofds- 
bewapening. Het verschil tnsschen beide verschijnselen beslaat vooral 
in het feit, dat bij de tot slagtanden vervormde hoektanden of de 
tot stoottanden vergroote snijtanden alleen hun sterkere OJitwikkeling 
en ditferentiatie aan invloeden van sexneelen, en wel specifiek man- 
nelijken aard, toegeschre\'en zon kunnen worden, terwijl men bij 
de hoorns en geweien ook hun oorsprong daarop zon moeten terng- 
brengen. Maai’ dit neemt niet weg, dat wij de stoottanden der 
Olifantachtigen en Cetaceen, de slagtanden van zoovele Apen, Roof- 
dieren, Hoefdieren enz. het gereedelijksl kunnen verklaren door aan 
te nemen, dat zij, wat aangaat hunne grootte en hnn onderscheid 
met snijtanden en kiezen, een verworven bezit van ’t mannelijk 
geslacht zijn, hetwelk naderhand door overgang in verzwakte male 
op het andere geslacht, zijn rnonosexneel karakter weer eenigzins 
is kwijtgeraakt. In ’l bijzonder is het weder de groei ver o\'er ’t 
doelmatige heen, die als een argument voor deze hypothese mag 
aangevoerd worden: men denke aan de in een cirkel oiigekrnlde 
stoottanden van den Mammonlh, of aan de rensachtige hoektanden 
bij den mannelijkeii Walros, de meestal slechts éénzijdige prienitand 
van den mannelijken Narwal en dergelijke. 
In dit verband zon ik de vraag willen stellen, of niet de onmatig 
groote slagtanden van den uitgestorven Machaïrodns-lijger, die onge- 
twijfeld voor verdediging en aanval beide \'erre van praclisch waren, 
voornamelijk een attribuut \’an ’t mannetje gevormd zonden kunnen 
hebben. Met zekerheid toch is dit geval bij den Walros aanwezig. 
Ook de dorsaalwaarts omgekrnlde, door de bovenlip heenge- 
groeide bovenhoektanden van den Babiroessa zijn een mooi voorbeeld 
van groei over ’t doelmatige heen. 
Groningen, September 1918. 
