‘294 
eicellen van Daplinia wel gevoelig blijken Ie zijn, een gevoeliglieid, 
die eclitei- mei die vooi- /?slralen niet vergelijkbaar is. 
De aniagonistische werking liisscben nraninm en radium, door 
ZwAARDEMAKEK ’) bij bel kikvorsclihat i aangeloond, gaf mij aanleiding 
Daphnia pulex in een dru|)pel urany Inilraat Ie beslralen en na* te 
gaan, of op deze wijze de resorplie der eiei-en achterwege bleef. 
Een concentratie van 600 mgr. urany Inilraat pro L. wordt eenige 
uren verdragen zonder dat de ontwikkeling van liet broedsel schade 
lijdt; bij liooger concentratie gaat de Daphnia zelf binnen dien tijd 
te gronde. Brengt men een Da|)biiia met dooierrijke eieren in het 
ovarium iu een oplossing van 500 mgr. urany Inilraat pro L. en legt 
het dier een half uur later in een druppel derzelfde vloeistof op de 
radininkapsel van 3,1 mgr., dan kan men in verscheidene proeven 
de bestraling | a 4 unr voorizelten zonder dat het broedsel abor- 
teert, terwijl onder deze omstandigheden in water de eieren na 
eenige minuten doodelijk beschadigd zijn. Somtijds echter was er 
van de beschermende werking van het nranylnitraat niets te bespeu- 
ren, zonder dat mij lot heden de oorzaak dezer wisselende uitkomst 
bekend is. Dit geldt eveneens voor lagere concentratie van het 
nranylnitraat. 
Meer dan vijftig Daphnia’s werden in microscopische doorsneden 
onderzocht en met onbestraalde exem|)laren vergeleken. \)q normale 
eirijping bij Daphnia pulex is reeds door Kühn ’) beschreven. Mijn 
bevindingen hieromtrent komen grooteiideels met de zijne overeen. Na 
langdurige bestraling heb ik in de rijpende eieren geen verandering, noch 
in de chiomosomen, noch in hel kernlichaampje, noch in het eiplasina 
kunnen aantoonen. Slechts in één richtingss[)oel (ter vorming van 
het eerste poollichaampje) was het aantal chromalinebrokjes grooter 
dan met hel dubbele aantal chromosomen oveieenk wam. Een even- 
tneele veraridering in den vorm der chromosomen is echter bij 
Daphnia wegens de zeer kleine afmeting moeilijk te bestudeeren. 
Eerst in het blaslida-tijdperk, dns ongeveer, wanneer men ook 
bij het levende dier met zwakke vergrooting de embryo’s reeds ten 
(ioode ziet opgeschreven, hebben er zeer duidelijke veranderingen in 
de kernen plaats, gekenmerkt door uitéénvallen der chromatine in 
grove brokjes. De beschadiging van het ei is echter reeds veel 
vroeger geschied dan met het gewapend oog zichtbaar is. 
Ofschoon door microscopisch onderzoek niet was uit te maken, 
of de vernietigende werking der radiumstralen aanvankelijk de kern. 
b Verslagen der K. A. v. W. Amsterdam, Bd. 25, bldz. 1096 
’) Arch. f. Zellforschung, Bd. I, bldz 538. 
