801 
dat zijne bepalingen slechts globaal zijn, maar toch een indrnk 
kunnen geven van de wijze, waarop het „anilinecarbonaat” dissocieert. 
TABEL 1. 
LGtCOï) 
L,L2G 
SL.G 
T 
P 
T 
P 
" i 
P 
0 
34.4 
8.7 
41.8 
0 
6 D 
5.0 
•39.0 
9.85 
42.8 
0.95 
7.4 
10.1 
44.6 
10.0 
43.2 
2 
9 D 
15.0 
50.2 
10.9 
43.9 
5.0 
10.9 
20.0 
56.6 
11.5 
44.8 
5 
17 D 
25.0 
63.4 
11.85 
45.1 
7 
28 D 
30.0 
71.1 
13.25 
46.6 
8.1 
15.0 
31.1 
72.9 
13.95 
47.4 
9.7 
17.5 
— 
16.0 
49.7 
11.6 
21.7 
SL,G 
16 95 
50.8 
13.5 
26-7 
T 
P 
17.8 
51.8 
15.5 
34.6 
! 
19.7 
54.1 
15.9 
36.4 
-0.6 
i 33.3 
20.7 
! 55.4 
17.1 
43.8 
+2.2 
35.7 
21.5 
1 
56.3 
17.6 
48.3 
4 1 
38.1 
25.15 
61.1 
SL+o 
1.4 
40.8 
26.3 
62.7 
9.0 
42.5 
30.25 
68.4 
T 
P 
10.8 
44.4 
74.0 
12.8 
46.5 
35 8 
77.1 
18.0 
52 
13.4 
47.3 
37.15 
79.5 
18.2 
80 
14.8 
48.6 
15.9 
49.8 
Quadrupelpunt 
18.0° 
52.0 atm. 
16.95 
50.9 
1 
Indien wij de driephasenlijn LiL,G naar hoogere teniperatnnr 
vervolgen, wordt de tlnïditeit van de bovenlaag steeds grooter en 
bij 87° vertoont zich het kritische verschijnsel ; het kritisch eindpunt 
ligt 6° en ca. 7 atmosferen hooger dan het kritisch punt van kool- 
zuur. Uit de fignnr leiden wij verder af, dat de driephasenspanning 
