aio 
Bij lage temperatuur kunnen alle bij gewone druk bestaan, maar 
de vorming zal bemoeilijkt worden door de reeds vroeger genoemde 
reden, dat de verbinding de inwerking der twee pliasen (gas en vast) ! 
door afsluiting kan stopzetten. j 
Opmerking vei'dieiit, dat blijkbaar dooi’ inwerking der aromatische 
aminen o[) koolzuur vrije zuren ontslaan in tegenstelling met ammoniak ; 
en de alipliatisehe aminen, die zouten vormen. ' 
Van de genoemde carbaminezuren zijn enkele zouten bekend, j 
Ti’acht men door dubbele omzetting met zuur de vrije zuren te ; 
krijgen, dan ontleden ze in koolznnr en de vrije aminen; alleen bij j 
lioogen druk of lage temperatuur zouden de vrije carbaminezuren | 
gevormd kunnen worden. Toch is het mogelijk en zelfs waarschijnlijk, j 
dat deze zuren, hoewel ze in vasten toestand bij gewone tempera- j 
tuur slechts onder verhoogden druk bestendig zijn, in de vloeistoffen | 
L, voorkomen. De aanname, dat voor be[)aalde reacties de carba- i 
minezuren als tusschenproduct kunnen opti’eden, is dus zeker niet ^ 
onmogelijk te achten. 
Uit de P-T-figuren blijkt, dat het quadrupelpunt van p-tolylcarba- | 
minezuur hooger ligt dan dat van phenjlcarbaminezuur. Mogelijk 
ligt het quadrupelpunt van één der xjly Icarbaminezuren bij nog j 
hooger temperatnnr. Het as-o-xylidine lokt zeker tot onderzoek uit; 
hel quadi'upelpunl zal hiei’ waarschijnlijk naar hooger temperatuur i 
zijn verschoven, daar het smeltpunt hooger ligt dan dat van j 
|)-toluïdiue. Het is mogelijk, dat bij dit systeem het quadrupelpunt ■ 
reeds is verdwenen ; we zouden dan overgaan op een ander type 
van bitiaire systemen; het gedi’ag zal dan analoog worden aan dat 
van zwavelwaterslof-ammoniak, waarvan ik de bijzonderheden 
vroeger heb beschreven. 
Denkt men zich het quadrupel|)nnl geleidelijk naar hooger tempe- 
ratuur verschoven, dan zal het verdwijnen, als het samenvalt met 
het kritisch eindpunt. Een geleidelijke \'erandering is niet te reali- 
seeren, daar de verandering in constitutie discontinu plaats heeft. ^ 
Hier is echter mogelijk, dat door geschikte keuze der homologen 
de verschuiving met kleine sprongen verandert en de overgang van ! 
het door deze systemen geleverde type in dal van zwavel waterstof- 
ammoniak duidelijk te voorschijn komt. 
In zijn dissei’talie werd door Büchner reeds op het bestaan van ' 
een dergelijken o\’ergang bij systemen zonder verbinding gewezen. 
Ik zal de verschijnselen, die zich bij deze transformaties voordoen, 
in een volgende verliandeling beschrijven. 
Delft, 30 Augustus 1918. Technische Hoogeschool. 
b Dissertatie. (19011). Zeitschr. physik. Chemie. 71. 214 en 671. (1910). 
