Scheikunde. — De Heer P. Zeeman l)ie(it namens de Heeren A. 
Smits en J M. Bijvoet een medetleeling aan : „Over de 
heteekenis van het Volta-ejf'ect hij de meting van electromoto- 
rische evemoichten” . 
(Mede aangeboden door den Heer S. Hoogewerff). 
Inleiding. 
Vele pliysici zijn van meening, dat liet Volta-effeel slechts eenige 
milli Volts bedraagt en dat de electromotoriscdie kracht van een 
electrische cel practisch uitsluitend in de poteiitiaalsprongen metaal- 
electrolyt zetelt, zoodat deze alleen in aanmerking genonien behoeven 
te worden; er zijn er zelfs die meenem dat het Volta-eftect theore- 
tisch nul is. Het is voornamelijk de Duitsche school, die aanneemt 
dat het Volta-effect t. o. v. den potentiaalsprong inetaal-electrolyt 
verwaarloosd kan worden. Daartegenover staat, dat een groot aantal 
onderzoekers meenen gevonden te hebben, dat het Volta-effect, f 
en een nog grootere fractie van de electromotorische kracht van 
een cel kan uitmaken en dus wel 1 Volt kan bedragen. 
De meeningen omtrent de grootte van het Volta-effect zijn dus 
zéér verdeeld, hetgeen zijn grond vindt in de groote moeilijkheden 
waarmede men bij de bepaling van het Volta-effect te kam|)en heeft. 
Bij toepassing van de nieuwe beschouwingen omtrent de electro- 
raotorische eveuwichten ') op het Volta-effect blijkt, dat al mocht 
dit effect bij metalen in den innerlijken evenwichtstoestand klein zijn, 
het bij polarisatie- verschijnselen groot zal moeten worden, zoodat wij 
dan zeker \'00r deze gevallen het Volta-effect niet mogen \ erwaarloozen. 
2. De verandering van het Volta-ejfect hij polarimtie en pa.Hsiveering. 
Voor den poteniiaalsprong van een metaal in actieven toestand 
t. o. V. een electrolyt geldt de betrekking: 
^ 0,058, K'iPjMsjactier 
St nclief—L — = ‘0.9 W 
en zoo krijgt men voor den passie ven toestand 
0,058 K' m'' ) iHissief 
^Mpas!>ief—I. = tog ^ 
{Mi: ) 
waaruit volgt, 
B Zeitschr, f. physik. Chemie 88, 743 (1914). 
, , „ , 90 , 723 (1916). 
