316 
De bepaling en volgorde dezer reeks is natuurlijk dezelfde als i 
die der zoogenaamde spanningreeks, die de volgorde aangeeft, waarin j 
de metalen elkaar uit gelijkgeconcentreerde oplossing verdringen. | 
We toonden echter aan, dat in een theorie, welke het bestaan van ' 
Volta-elFecten aanneemt, de uit de eleetromotorische evenwichlen ' 
afgeleide grootheden niet als de verzadigings-coneentralies der metaal- 
ionen, of als de ,,Lösungstensionen” zijn op te vatten. | 
De eleclronen verg. geeft een met verg. (2) overeenkomende ^ 
betrekking, n.1. | 
, RT {6^^) , — I 
F ” ' F ' i 
zoodat 
RT , i^L,) 
In , 
(7) 
Ook in deze betrekking komt natuurlijk het Volta-etfect niet voor, ; 
zoodat, wanneer men voor de eleetronen conc. {0^) in den electro- ; 
lyt waarin zich de waterstof-electrode bevindt een bepaalde waarde | 
aanneemt, de electronen-concentratie die bij het andere elec- i 
tromotorische evenwicht behoort kan worden gevonden. 
Vergelijking (4) en (7) zijn dus niet benaderd maar volkomen 
streng, hetgeen ook blijkt uit de overweging dat verg. (7), waaruit j 
V . Rm 
(4) gevonden wordt door voor {Oi) te substitueeien ^ 
oninid- 
dellijk volgt uit de voorwaarde voor electronen-evenwicht tusschen 
de vloeistoffen L, en L,. De afleiding dezer electromoforische kracht i 
als som der in den keten voorkomende potentiaalsprongen, werd 1 
dan ook hier alleen gevolgd om in overeenstemming te blijven met ^ 
de vroeger gegeven afleiding. ' 
4. Zooals uit een vorige mededeeling ') blijkt, werd de experi- 
rnenteele elec. potentiaal van een Ni-electrode, gedompeld in een 
electrolyt waardoor waterstof werd afgeleid, gelijk gevonden aan ^ 
den waterstof-potentiaal. Om dit feit, dat de eleetromotorische kracht ; 
E der gesloten keten, nikkelelectrode-electroly t-waterstof-electrode, nul i 
is, volgens onze beschouwingen te verklaren, moeten wij, zooals direct , 
uit verg. (7) volgt, aantoonen op welke wijze de electronen-con- j 
centratie van het nikkel-evenwicht gelijk geworden is aan die van 
het waterstof-evenwicht. 
Op zéér eenvoudige wijze is dit verschijnsel reeds verklaard door 
D Smits en Lobby de Bruyn. Versl. Kon. Akad. v. Wet. 26, 270 (1917). 
*) Smits en Lobry de Bruijn l.c. 
