317 
aan te nemen dat de nikkel-electrode, althans oppervlakkig, verstoord 
wordt, welke verstoring dan bij een zéér traag metaal zoo ver zal 
gaan, totdat de electronen-concentratie van het nikkelevenwicht in 
den electrolyt zich geregeld heeft naar de electronen-concentratie 
van het waters^of-evenwicht en daaraan ongeveer gelijk is geworden. 
Voor het grensgeval van een ideaal traag metaal zal deze gelijk- 
heid volkomen worden, zooals ook door het nnl worden van E in 
dit geval wordt vereischt. 
Het verwaarloozen van het Volta-etfect leidde daarentegen, bij de 
vroegere bespreking dezer verschijnselen tot de conclusie, dat de 
electromotorische kracht der keten, bij gelijke electronen-concentraties 
in den electrolyt van beide metaal-evenwichten, alleen bij benadering 
nul zou zijn. 
Door het voorgaande zal duidelijk geworden zijn, dat terwijl tot 
nu toe bij de A, X Fig. het Volta-effect is verwaarloosd men beter 
doet i. p. v. den potentiaalsprong metaal-vloeistof, den experimenteelen 
potentiaal E t-O.v. waterstof) als ordinaat uit te zetten ; dan 
zijn de zoo verkregen E, X Fig. volkomen sti'eng. Zij ge\en dan 
aan, dat bij het driephasen-even wicht beide electroden denzelfden 
experimenteelen potentiaal bezitten ; terwijl het verschil tusschen 
hunne potentiaal-sprongen met den electiolyt dan gelijk is aan het 
Volta-effect tusschen beide metalen. 
In dit punt geldt dan. 
of 
zoodat uit de verhouding der oplosbaarheids-producten onmiddellijk 
de ligging van den koëxisteerenden electrolyt volgt. Ofschoon dit 
reeds vroeger is aangetoond wordt hier nogmaals op deze omstandig- 
heid gewezen, om te laten zien, dat verg. (6) ons hier niet helpen 
kan, want deze verg. geeft voor het driephasen-evenwicht ; 
In dezen vorm bevat de verg. echter het onbekende Volta-effect 
en de onbekende verzadigings-concentraties, zoodat een berekeidng 
als boven niet mogelijk is. 
