356 
wüi'dt iil. de sli uctiiurf'aclof >S = 1 -|- + De waarde 
liier\ aii is 3, als alle indices of even, of oneven zijn en in de andei-e 
gevallen 1 of — 1. Het blijkt dus, dat de vlakken, wier indices niet 
aan de bespi'oken voorwaarde \'oldoen, wel als interferentielijnen 
moeten voorkomen, echter onder overigens gelijke omstandigheden 
met slechts Vs <^*6 intensiteit der andere lijnen. Het kan dus 
niet verwonderen, dat enkele van deze soort van vlakken een vol- 
doende intensiteit aan de interferentielijnen kunnen geven en hun 
indicestripletten in de kolommen 7-*-10 van tabel I vertegenwoor- 
digd zijn. 
Ten einde een oordeel te kunnen vellen over de mate van over- 
eenstemming van de op grond van de aangegeven structuur te 
verwachten plaats en intensiteit der interferentielijnen met de waar- 
genomene is eene tabel opgemaakt, waarin de waarden van siiH V, 
zoowel voor Cukoc- als voor CV/c^s-sti’aling, berekend voor alle in 
aanmerking komende indicestripletten, met de bijbehoorende relatieve 
intensiteiten zijn opgenomei). Tabel H vormt daarvan een uittreksel, 
waarin in de eerste [daats zijn weggelaten alle tri[)letten, waarvoor 
de structuurfactor niet =3 is en waarin verder van elke groep 
van indicestripletten, welke kunnen geacht worden zoo dicht bij 
elkander liggende lijnen te leveren, dat deze tezamen op ons Röntgeno- 
gram slechts eene enkele lijn zullen geven, slechts dat triplet is 
aangegeven, dat tot de meest intensieve van die groep lijnen aan- 
leiding geeft. Bevat een zoodanige groep zoowel «- als /i-liinen, dan 
is van beide soorten de sterkste opgenomen *). 
Afwijkingen tusschen berekende en waargenomen waarden van 
d 
sin"^ die grooter zijn dan met den nauwkeurigheidsgraad der me- 
2 
tingen overeenkomt, komen in tabel II slechts voor bij de eerste 
drie lijnen. Hieromtrent zij opgemerkt, dat deze lijnen zeer wazig 
zijn, wat, in verband met de sluiering van het film als gevolg van 
de werking der remstraling in den Röntgenbundel, de aflezing eeniger- 
mate onzeker maakt, en dat verder de correctie wegens de dikte 
b Tijdens het drukken van Meded. No. 1 werd ons bekend, dat Dr. Scherrkr 
en Prof. JoHNSEN een Röntgenogram van wit tin hadden opgenomen en stelde 
Prof. JoHNSEN ons voor de waarnemingsgetallen wederkeerig te wisselen. De ons 
daarop door Prof. Jühnsen welwillend medegedeelde uitkomsten geven, vooral bij 
de kleinere waarden, alle iets kleinere bedragen voor sin’ ^ dan de onze. 
Misschien is dit daaraan toe te schrijven, dat de door ons aangebrachte correctie 
wegens de dikte van het staafje nog iets te klein genomen is. In de noten bij 
tabel II worden enkele van de verschillen tusschen de uitkomsten van Scherrer 
en JoHNSEN en die van ons besproken. 
