397 
stabiliteit Ie bereiken. De veldsterkte H,, waarbij dit bet geval is, 
zal negatief zijn, indien bet stelsel zonder uitwendig veld stabiel is. 
Maakt men het uitwendig veld dan nog sterker negatief, dan zullen 
de magneetjes plotseling geheel omdraaien en de magnetisatie dus 
van -1- M, — M worden. 
De magnetische eigenschappen van het beschouwde net zullen dus 
— wanneer H,, negatief is — in ruwe trekken met die van een 
ferro-magnetisch lichaam met hystei'ese overeenkomen. Wanneer men 
daarentegen voor Hg een positieve waarde vindt, dan heeft men te 
doen, met een lichaam zonder hysterese, dat pas door een veld 
sterk Hg verzadigd gemagnetiseerd wordt. Bij zwakker uitwendig 
veld zullen de magnetische atomen niet meer geheel gericht blijven, 
en zal d/ dus afnemen. Wij zullen voor dat geval het vei'baiid 
tusschen veldsterkte en magnetisatie m.a.w. de t)ermeabiliteit atleiden. 
Om uit Hg de coërcitiefkracht Hc te vinden, moet men bedeidien 
dat deze gedefinieerd wordt als het negatieve inwendige veld, noodig 
om de magnetisatie van teeken te doen veranderen. Dit inwendige 
veld zal men steeds vinden door het veld Hcon, dat door het gemag- 
netiseerde lichaam zelf veroorzaakt wordt, bij het uitwendige \eld 
He op te tellen. Het veld Hcon móet daarbij berekend worden in de 
onderstelling, dat het lichaam een continue numte-magnetisatie heeft- 
Men heeft dus 
H = He-\- Hcon en in ’t bijzonder Hc = — Hg — Hcon- 
Hierin is — Hcon de zoogenaamde ontmagneliseerende kracht. 
Hc zal door deze definitie onafhankelijk van den vorm van hel be- 
schouwde lichaam worden, wat dus voor Hg niet het geval is. Iii 
de vorige alinea moet men dan ook overal voor Hg lezen Hg -\- Hcon- 
Wij zullen bij onze berekening steeds een bol vormige begrenzig 
aannemen. Daarover is Hcon = — i M. 
Het is gemakkelijk aan te toonen dat Hg = 0 wordt wanneer 
men aan de draaiing der atomen de boven besproken beperking 
oplegt dat hunne assen steeds evenwijdig blijven. Men heeft daartoe 
slechts de wederkeerige energie van twee dijiolen over het geheele 
net te sommeeren. Uit symmetrie overwegingen vindt men dan dat 
deze som nul is '). 
Wij zidlen voor de genoemde stelling een ander bewijs geven 
waarvan het beginsel ook voor onze verdere berekening van dienst 
zal zijn. 
Wij kiezen een assenstelsel evenwijdig met de ribben en nemen 
den oorsprong in een der rietpunten. Wij denken ons in al de punten 
b H. A. Lorentz. Theory of Electrons. Noot 55, p. 208. 
