460 
verwerven, moest liij buiten onze grenzen zoeken. Te Straats- 
burg vond hij in Kündt een voortrefifelijken en bezielenden 
leermeester. Een uitvoerige bestndeering van de magnetische 
circulaire polarisatie in kobalt en inkkel, een verschijnsel, 
dat Kündt het eerst bij dunne laagjes van magnetische metalen 
had waargenomen, leverde de stof voor het proefschrift waarop 
hij aldaar in J887 promoveerde. Een jaar daarna verscheen 
een onderzoek over de magnetische susceptibiliteit en de 
constante van Verdet van verschillende doorschijnende stoffen. 
Weldra volgde hij Kündt naar Berlijn, waar al spoedig 
nieuwe uitkomsten van zijn werkkracht getuigden. Met Rubens, 
met wien hij ook later menigmaal op gelukkige wijze zou 
samen werken, breidde hij de proeven van Kündt over de 
lichtbreking door dunne metaalprisma’s tot scheef invallende 
stralen en tot licht van verschillende golfletigte uit. In 1892 
wei'd hij als privaatdocent aan de Berlijnsche üniversiteit 
toegelaten. Zijn ,,Habilitationsschrift” handelde over de wijzi- 
gingen die gepolariseerd licht ondergaat bij doorlating of 
terngkciatsing door roosters van fijne metaaldraden en andere 
stelsels die in verschillende richtingen ongelijke eigenschappen 
hebben, een veld van onderzoek, waarO[) hij zich ook in 
later jaren herhaaldelijk heeft bewogen. Nadat hij vervolgens 
van 1896 tot 1901 buitengewoon hoogleeraar aan de Berlijnsche 
üniversiteit was geweest, gaf hij gaarne gevolg aan een beroep 
naar Utrecht, waar hem de door het overlijden van V. A. Jüliüs 
openge\'allen leerstoel vooi- theoretische natuurkunde .werd 
aangeboden. Helaas noopte, zeer tot leedwezen van zijn Neder- 
landsche vakgenooten en vrienden, de invloed dien het 
klimaat hier te lande op zijn gezondheid had, hem reeds in 
1904 naar Beilijn terug te keereji. 
Ofschoon het lot heeft gewild dat dü Bois een groot deel 
van zijn leven in den vreemde zou doorbrengen en hij zich 
in de Beidijnsche wetonscha[)pelijke kringen, in welke hij de 
algemeene achting genoot, wei tehuis gevoelde, hing zijn hart 
toch aan het vadeidand. De banden die hem daarmee ver- 
bonden, heeft hij nooit laten versla|)pen. In de tien jai'en van 
zijn bnitenlandsch lidmaatschap, bezocht hij heiliaaldelijk onze 
bijeenkomsten en gaarne gieep hij elke gelegenheid, zooals de 
