478 
dit lichte gedeelte onderscheidt men nog twee donkere voorrands- 
vlekjes, die elk voor zicdi weer uit twee d war8stree[)jes hestaan. 
Ook de proximale grensband van hel middenveld is bij sommige 
exemplaren duidelijk dubbel. 
Nabij deu wortel is in ’t lichtere grijs van <iii \ leugelgedeelte 
nog een flauwe aanduiding van een donkei-en band Ie ontdekken. 
De buitenste dei’ tot hiertoe vermelde donkere vjekkenbanden, 
die wel het sprekendst en volledigst van allen is, en bij nauw- 
keurige telling uit negen afzondei'lijke vlekjes blijkt te l)eslaan, heeft 
een geslingerd verloo|). De vijfde vlek van voren af ligt hel meest 
naar binnen, en is de kortste en minst gebogene. Hij vele exem- 
plai'en is dit vlekje kennelijk donkerder dan de overige, en dit vei'- 
dient onze o[)merkzaamheid, aangezien bij verwante soorten dit 
verschijnsel in intensiteit en omvang sterk toeneemt. 
Ijangs binnen- en buitenkant ven de genoemde \'lekkenrij strekt 
zich een breede band van iets minder doidtere, flauwer omschrevene 
vlekken uit, die echter toch kennelijk doidterder zijn dan de grijze 
tint der lichtste vleugelgedeelten, welke de rol van grondkleur speelt. 
De buitenste dezer twee zijbanden wordt van de middenlij geschei- 
den door een smalle, scherp gemarkeerde lichte lusschenruimte, en is 
iets minder regelmatig dan de binnenste, daar sommige zijner samen- 
stellende deelen breeder zijn dan de andere en tevens donkerder. 
Vooral bij de vlek aan den achterrand is dit het geval, en daarbij 
is deze vlek schuin naar buiten en achterwaarts verbreed, zoodat 
zij den achterhoek van den vleugel juist bereikt. Zulk een diie- 
lioekige verbreeding is ook aan het vooreind van den band bij de 
vleugelspits aanwezig, maar hier in minder donkere tint. Het is 
wenschelijk deze vlekken met bijzondei'e namen aan Ie duiden, b.\'. 
als vóór- en achter-driehoeksvlek, daar zij bij verwante soorten in 
verhoogde duidelijkheid eu zelfstandigheid terug worden gevonden. 
In het middelste deel van den hier besproken band vertoonen 
vier vlekken duidelijk het zandlooperlype. Daarvóór versmelt de 
band met de donkere partij, die het gi’ootste deel van den buiten- 
rand des voorvleugels beslaat. Deze [lartij vormt een groote, naar 
binnen toe convexe |)lek, die zich \ au de vleugelspits over vijf 
ussc henadercellen uitstrekt. 
Ofschoon die plek niet duidelijk in afzomlerlijke vlekken is ver- 
deeld, kan men er toch drie donkerder gedeelten in opmerken, die 
tegen de voorzijde der aderen welke er doorheen loopen zijn aan- 
gelegen. Vergelijking met andere soorten \'an ’t zelfde geslacht en 
van meerdere verwante genera bewijst weei’, dal deze donkerder 
gedeelten mogen opge\'at woi'den als uors[)ronkelijk zelfstandige 
81 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXVII. A". 1918/19. 
