474 
■i; 
vlekken — in elke tussclieuadercel één — die met elkaar versmolten ji 
zijn tot één bijna liomogene donkere partij. Vooraan bij de vleugel- j 
s|)its wordt die |)lek door een schuin licht lijntje scherp afgesneden 1 
van de bovenvermelde voorste driehoeksvlek, welke laatste boven- ! 
dien zeer licht van tint kan worden. ! 
Vestigt men nn zijn aandacht in het bijzonder op de punten van j 
overeenkomst tnsschen de onderscheidene bestanddeelen dezer i 
vleugelteekening, en let daarentegen minder op de verschillen, dan | 
komt men gemakkelijk tot het inzicht, dat die teekening gevormd | 
wordt door een zevental dwarsrijen van donkere vlekken, gescheiden | 
door lichtere banen. 
De buitenste dezer dwarsrijen (I) moet daTi gezocht worden in 
de bovenbeschreven donkere plek aan den buitenrand. 
De tweede (11) in de volledige negentallige vlekkenrij met hare 
begeleidt ngsbanen. 
De dei’de (111) voimit de buitengrens van het donkere middenveld. . 
De vierde (IV) is de donkere lijn langs den buitenkant der 
discoïdaah lek, die wel eenigszins schuin, maar toch vrijwel over het ij 
midden van hel middenveld van vóór- naar achterrand loopt. 
De vijfde ( V) is de somtijds verdubbelde binnengrensband van het 
middenveld. 
De zesde (VI) de enkelvoudige, gekromde vlekkenreeks over het | 
midden van het proximale lichtste vleugelgedeelte. j 
De zevende (VII) wordt gevormd door de flauwe vlekkensporen 
nabij den vlengelwortel. 
De lichtere tnsschenruimten tnsschen deze zeven banden kunnen even- 
als in vroegere publicaties worden aangegeven met de letters A tot G. 
In die tusschenrnimten vindt men wederom min of meer duidelijke 
sporen van nog andere donkere banden; het is dus niet onwaar- 
schijnlijk, dat oorspronkelijk de sterk Sfirekende dwarsbanden overal 
afwisselden met minder donker en scherp geteekende vlekkenrijen. 
Dit alles komt mei'kwaardig overeen met het patroon der Arctiiden, 
dat in een vorig opstel werd behandeld, en ook, zooals wij nog 
nader zien zullen, met dat van tal van andere vlinderfamilies. ') 
■) Hier mag er misschien reeds op gewezen worden, dat Annette F. Braun, in 
eene verhandeling, getiteld: Evoluiion of the Golor Pattern in the Microlepidopterous 
Genus Lithocolletis (Journal of the Acadeiny of Natural Sciences of Philadelphia 
Vol. XVI, 2e ser. 1914) als uitkomst van een ontogenetisch en phylogenetisch 
onderzoek naar de ontwikkeling der kleuren op de voorvleugels van dit Tineiden- 
geslacht, mededeelt, dal alle patronen van dit veelvormig genus kunnen afgeleid 
worden uit 7 donkere dwarsbanden, welke volgens hare opvatting een primair 
patroon vormen, waarop zicli later (ook wat de pop-ontwikkeling aangaat) een 
secundair patroon van nog donkerder lijnen als 't ware zou projecteeren. 
