475 
Het geldt bovendien, evengoed als voor den vooi vleiigel, bijna volledig 
voor den achtervlengel. Want ook daar is rij I een eonvex afge- 
ronde donkere plek in vijf bnitenrandscellen, nn'l drie verdonkeringen 
op overeenkomstige aderen. Ook daar wordt de dwarsband II ge- 
vormd door donkere, l)ni(en waarts min of ineei- eoinexe vlekken, 
en is hij aan buiten- en binnenzijde van een iets minder donkeren 
band van meer nitgevloeide vlekken vergezeld. Het aantal der leden 
van rij II is geringei’ dan op den v. v., ormlat de achterste drie 
door de roode beharing worden ovei'dekt. De vierde en de vijfde 
vlek van voi-en af zijn minder gekromd dan de overige, slaan iets 
meer naar binnen en vei'toonen een ietwat donkerder tint. 
Band III en IV sluiten aan bij de overeenkomstige xan den v. v., 
maar verdwijnen nog spoediger dan II onder het rood. Ven VI zijn 
slechts aan den voorrand door doid<ere vlekken aangednid, welke 
boxendien grootendeels onder den achterrand van den v. v. ver- 
borgen blijven. 
VII is geheel onzichtbaar. 
Het patroon der onderzijde (Fig. J rechts) komt in aaideg volkomen 
met dat van den bovenkant overeen, maar is op den v. v. vei bleekt 
en gedeeltelijk vervaagd, op den a. v. daarentegen duidelijker en 
vollediger dan aan den bovenkant, omdat hier de roode beharing 
ontbreekt. De voori-and van den a. v., die hier oid)edekt blijft, 
steekt door kleur en teekening sterk tegen ’t overige vlengelxlak 
af, en draagt één bijzonder donkere vlek, die het aanvangslid van 
Bd IV vormt. Evenals bij de bijzondere vlekken van den v. v., is 
het wenschelijk deze vlek door een Jiaam aan te geven : xie achter- 
vlengelvoorrandsvlek (a. v. v. r. v.). Bij een enkel mijner exemplaren 
was ook aan den o. k. van den v. v. de voorrandsteekening 
gedifferentieerd en van vlekjes voorzien. 
Bd. V en VI zijn op den a. v. o. k. niet. door hunne aanvgngs- 
vlekken of andere leden hunner leeks verlegenxvoordigd, evenmin 
is VII te onderscheiden, wel ziet men duidelijk de lichte discoïdaal- 
vlek, afstekend tegen ’t bieede voorstuk van Bd IV. 
Vergelijken wij nu met deze teekening van de Gehakkelde Pijl- 
staart die van de Pan woog[)ijlstaart. 
Dat Sinerinthus ocellata (Fig. 2) nanxv verwant is met pofniU, blijkt nit 
allerlei punten van overeenkomst, maar zeker het treffendst uil de 
mogelijkheid, deze soorten met elkaar Ie kruisen, waai-bij dan nog 
weer verschillen Idijken te bestaan tnsschen de resultaten derreciproke 
hjbridisalies, en de bastaarden zelf ook 'weer tol voortplanting 
geschikt zijn. Hel komt mij dan ook voor, dal de indeeling in txvee 
vei’schillende genera, zooals die door recente systematici is xooige- 
31 * 
