476 
steld, geen jtiisie voorstelling van die verwantschap geeft, maar een j 
uitvloeisel is van de overdreven neiging tot splitsing, die thans in i 
de systematiek zoozeer de o\’erhand heeft. j 
Bijzonder belangwekkend lijkt mij nn de vergelijking der vleugel- | 
feekening bij deze op het eerste gezicht zoo sterk verschillende ; 
soorten, vooral als men daarbij ook de talrijke nevenvormen, die i 
gedeeltelijk als zelfstandige soorten, gedeeltelijk als ondersoorten, 
rassen, variëteiten, aberraties enz. worden beschrex en, in aanmerking ^ 
neemt. Ook aan de resnltaten der hybridisatie moet daarbij aandacht | 
geschoidten worden. In de eerste plaats echter moet idet slechts de j 
boven- maar ook de onderzijde nauwkeurig worden nagegaan en 
moeten voor- en achtervleugel, wat hun beide oppervlakken aangaat, 
in bijzonderheden met elkaar worden vergeleken. 
Doet men dit bij ocellnta, (Fig. 2) dan blijkt gemakkelijk dat 
deze soort een der tallooze bewijzen is voor de stelling, dal onder- j 
scheid lusschen voor- en achtervleugel, boven- en onderkant, xoort- j 
spruit uit secundaire wijziging van een gemeenschappelijk oorspron- 
kelijk patroon, en dat dit patroon in den regel aan den onderkant j 
beter l)ewaard is gebleven dan aan de andere zijde, ofschoon wal I 
deze laatste betreft, de voorvleugel gewoonlijk nog duidelijker en | 
vollediger resten van de primitiexe teekening heeft behouden dan 
de achtervleugel. 
Oni nu met de bovenzijde xaii dezen laatste te beginnen, zoo i 
komt men al heel gemakkelijk tot de overtuiging, dat de zoo sterk j 
sprekende oogvlek slechts een eigenaardige wijziging is van een | 
drietal met elkaar evenwijdige donkere banen, die elk voor zich het | 
achteruiteinde vormen van een d warsband (evenwijdig aan den j 
\ leugelomtrek), welke band weer ontstaan is uit de versmelting van 
een reeks interjierx urale \ lekken ^). Het overtuigendst blijkt dit uit j 
de vergelijking van ocellata met de uavervvanie soorten coecus en 
kindeinnanni (Fig. 3), maar het wordt reeds in hooge male waar- { 
schijnlijk gemaakt door de vergelijkende beschouwing van boven- 
en onderkant van den achterxdeugel van ocellata O)) zich zelf. Men 
merkt daarbij n.l. op, dat op den onderkant de drie bedoelde banden 
volledig \an achter lol vooraan toe o\er den \ leugel doorloopeu, 
en dat de builejiste der di'ie, nabij den achterhoek, waar de vleugel- 
zoom een insnoering vertoont, een randverdoidcering teweegbrengt, 
die op den bovenkant terug Ie vinden is in hel eigenaardige, eenigzins 
gekromde steeltje dat de oogvlek met den achterrand verbindt. 
b Op dit feil heeft Dr. Botke reeds de aandacht gevestigd op blz. 106 van zijn 
proefschrift: Les niotifs priinitifs du dessin des ailes des Lépidoptères et leur origine 
phylétique. Tijdschr. der Ned. Dierk. Ver. Dl. XV (2) 1916. 
