477 
Op den onderkant is dns van een oogxlek geen sprake, maar 
lüopen de donkere l)anden onafgebi'oken en gelijkmatig van \'oor 
naar achter door, gescheiden door twee smalle, zeer lichte banen. 
Zoowel langs den bniteiirand als naar de wortelzijde worden deze 
drie banden nog door rijen van donkere \lekken begeleid. De rij 
aan den bniteni'and verlegen woord igt de groote liahetnaaiivlek, welke 
bij andere Smerinthns-soorten hier voorkomt ett hel homologon is \’an 
de gelijksooi'tige vlek aan den bnilenrand des voorvleugels, die, als 
bij tal van soorten, ook bij ocelhifa wordt aangetrotfen, Dat deze 
donkere landparlij de samenvloeiing is van een reeks vlekken, blijkt 
dns hier mei volkomen zekerheid. 
De middelste der drie banen van donkere vlekken is duidelijk 
dubbel en bestaat diensvolgens nit een reeks blokjes, wier biimen. 
en buitenzijde gevoimid worden door een donker streepje, dat soms 
recht, op andere plaatsen min of meer gebogen is. De bnilenste 
dezer grensstreepjes zijn het donkerst. Vergelijking met popiili 
bewijst dat deze donkere streepjes den band II vertegenwoordigen. 
Deze wordt dns evenals bij popuH, ook bij oceUnta ter weerszij 
begeleid door een donkere zoom, De zoom aan den buitenkant is 
veel breeder, donkerder en zelfstandiger dan die aan de binnenzijde. 
De laatste wordt door den binnensten witten band gescheiden van lijn 
111, welke lijn hier slechts smal is, en door een donkere liissclienrnimie 
samenhangt met den zeer donkei'en en volledigen band IV, welke even- 
als bij populi langs den buitenkant van de lichte discoïdaal vlek loopt. 
Op den oJiderkant van den v. v. zijn dezelfde x lekken en banden 
terug te xindeii, beh. Hd. IV, die geheel en al onder de wijnroode 
beharing van ’t worleh'ehl is schuil gegaan, evenals het achterstuk 
van Bd. lll. Alleen de discohlaalvlek handhaaft zich als een wittig 
puntje in deze roode overdekking. 
Maar ook aan de bovenzijde van den a. v. kan men nog spoi’en 
van dezelfde banden terugvinden, n.1. langs den voorrand, op dat 
gedeelte van den vleugel dat in de vlucht onder den v. v. ver- 
borgen zit, maar in de rust, door de eigenaardige houding van v. 
en a. v. teji opzichte van elkaar, vrij er voor uitsteekt. Daar 
ziet men n.1. drie donkere dubbellijnen, die tot dichtbij het rood 
nadei-en, maar dan doodlooi)en. Er is m.i. geen reden om te onder- 
stellen dat deze sporen van teekening secundair van den voorvleugel 
af op dat vrij voor den dag komende a. v.veld zijn overgesioken, 
integendeel mag men aannemen, dat zij behooren lot hel primaire 
patroon van den a. v., evengoed als hunne homologa op den 
onderkant, of die op Je bovenzijde van den a. v. van popuJi, en dat 
zij bij de roode verkleuring gespaard zijn gebleven. 
