478 
Tenigkeecend tot de bovenzijde van den v. v., is het bij den 
eersten oogopslag duidelijk dat daarop hetzelfde patroon aanwezig 
is als op dien van jxipnU. Het is alleen maar iets meer gedifferen- 
tieerd : het donkei'e middenveld is in een vóór- en een achterhelft 
gebroken door een smalle kanaalvormige geul van lichte kleur langs 
ader Cnb^, en het middelste leedje van de donkere Handlijn II is 
tot een zeer doidver blokje aangezwollen. Evenzeer zijn de voor- en 
de achterdrielioeksvlek, in ’t bijzonder de laatste, veel meer in ’t oog- 
loopend en zelfstandig dan bij popull. 
Zoo kan men geleidelijk en met groote mate van waarschijnlijk- 
heid tot het besluit komen, dat de patronen op de bovenvlakte van 
\’00r- en achtervleugel ook bij op hetzelfde grondplan berusten, 
en dat deze primitieve teekening op den b.k. v-d. a.v. het sterkst is 
gewijzigd tengevolge der gedeeltelijke overdekking met rood. en van de 
differentiatie van het achterste deel van ’t patroon tot een oogvlek. 
Wanneer nog een bewijs noodig ware, dat de teekening van 
oceUain op hetzelfde pati'oon berust als die van populi, zou dit, 
gelijk boven reeds werd aangestipt, geleverd worden door tnsschen- 
vormen als coecm^ en kindermanni. 
Smerinthiis coecns komt, wat de teeke)iing op de b. z. v/d. v. v. 
aangaat, meer met popxdi overeen dan ocedata, omdat de dwars- 
lijnen veel vollediger en zuiverder aanwezig zijn dan bij deze laatste. 
Met name is de donkerder middenbaan niet in een voor- en achter- 
helft verdeeld, zoodat III, IV en V alle duidelijk en ongebroken 
van voor- tot achterrand doorloopen. Vooral V is scherj) en donker. 
Op den achtervl. is de oogvlek minder zaïiver rond, aangezien de 
buitenste (achterste) donkere lijn en de zwarte pupillijn minder af- 
gerond zijn, en daarbij dichter bij den achterrand liggen, zoodat zij 
meer den indiuk van bandfragmenten maken. 
De onder den v.v. verborgen sporen van oorspronkelijke teekening 
langs den voorrand zijn daarentegeri veel minder sprekend dan h\]ocellata. 
Op den V. V. van kindermanni (Eig. 3 ) echter is het midden- 
veld als bij oceUata middendoorgebroken, en in ’t algemeen de 
overeenkomst met laatstgenoemde soort nog grooter, de teekening is 
alleen scherper, zoodat met name Bd VII duidelijk uitkomt. De 
convexe bnitenrandsvlek is in een klein voor- en een groot achter- 
stuk verdeeld. Het paars op den a. \’. is zeer sterk van toon, maar 
de oogvlek is geheel plat, en bestaat nit drie onderling sterk over- 
eenkomstige banden, zoodat het oogkarakter bijna ontbreekt’). 
') In ’t voorbijgaan mag opgemerkt worden, dat dus voor de oogvlek op de 
vleugels der imago hetzelfde kan bewezen woiden. wat- zooals A. Weismann zoo 
overtuigend heeft betoogd, voor de oogvlekken op het lichaam der Sphingiden- 
