479 
Aan de onderzijde is de overeenkonisl inel ocelbiUi zeer groot. 
De beschouwing van liet klenrenpati'oon van oceUata o|) zichzelf 
en in vergelijking met dat \'an populi, levert dns de volgende 
gegevens : 
In tegenstelling niet populi is het patroon der bovenzijde bij oceJlatu 
afwijkend xan dat der onderzijde, en bestaal er op eersigenoeinden 
kant een verregaand onderscheid tnsschen voor- en achterx lengel. 
Het blijkt evenwel niogelijk, het patroon van beide vleugels af Ie 
leiden nit de teekening, die bij populi vooral op linn bovenzijde 
ontwikkeld is, maar die, zij het in verflauwden en gerednceerden 
toestand, ook op de onderzijde is terug te vinden. 
Evengoed als het patroon van populi aan de algenieene eischen 
voor een primitieve teekening voldoet, beantwoordt dat van ocellatu 
aan de kenmerken voor een secundair gewijzigde, te weten : onge- 
lijkheid zoowel tnsschen de bovenzijde x'an voor- en achtervleugel 
als tnsschen den boven- en den onderkant van beide vlengelparen, 
ten gevolge van afwijkingen der bovenzijde (zoowel op voor- als 
op achtervlengelj van het oorspronkelijke, eenvoudige en regelmatige 
patroon, maar daarbij in verschillenden zin voor beide vleugels, en 
zoodanig, dat de achteiwlengel meer afwijkt dan de voorvleugel. 
0[) eerstgenoemden overheerscht vooral de neiging tot nitwissching 
van groote gedeelten van het patroon door eenklenrigheid, gepaard 
met buitengewone differentiatie der overblijvende stukken, waardoor 
een groote tegenstelling ontslaat tnsschen deze beide partijen (oogvlek 
op het roze fond). Op den v.v. daarentegen is de oorspronkelijke 
teekening in al hare onderdeelen op min of meer gelijksoortige 
wijze vervormd, zoodat wel enkele partijen iets sterker afsteken 
tegen de rest, maar toch het algemeene gelijkaardige karakter van 
het patroon behouden is gebleven. 
Uit deze gegevens zon men allicht geneigd zijn de conclusie Ie 
trekken, dat de eigenaardigheden der teekening van den bovenkant, 
waardoor ocellutu zich \ an populi onderscheidt, als soortsken merken 
van eerstgenoemde species mochten beschonwd worden, terwijl daar- 
rupsen geldt, iil. dat zij ontstaan zijn uit een zelfstandig geworden, hooger gedif- 
ferentieerd onderdeel van een stel overlangsche, afwisselend donkere en lichte 
strepen, die voor ’t overige geheel of grootendeels verdwenen zijn. Bij de rupsen 
loopen deze strepen evenwijdig aan de lengteas van ’t lichaam, op de vleugels der 
imagines zijn zij z.g. overdwars. Denkt men zich de vleugels als liiiidplooien van 
den lichaamswand, dan ziet men geinakkelijk in, dat deze z.g. dwarsstrepen in 
aard en richting overeenstemmen met de overlangsche strepen op het lichaam 
van ’t insect. Waarschijnlijk mogen deze laatste evengoed als die op den vleugel 
beschouwd worden als ontstaan door de versmelting van een reeks vlekken. 
