480 
eiitegen aan de pinden van overeenkomst, zooals die vooral aan de 
onderzijde Ie vinden zijn, de beleekenis van generieke kenmerken 
zon toekomen. 
Als steun voor de meening, dat l)v. aan de oogvlek van ocellata 
geen lioogere beleekenis zon mogen gehecht worden dan die van 
een specifieke eigenaardigheid, zon men, behalve op hare beperking 
tot de bovenzijde, ook kunnen wijzen op de resultaten der hybri- 
disatie, waarliij blijkt, dat de hybriden nil de krnising van een 
ocellata 2 met een popnli é, ócv/Zo/o-achtige dieren zijn, maar met 
tlanwe, van haai' piijiil verstoken oogvlek, die nit de krnising van 
een mannelijken popu.li met een vronwelijke ocellata daarentegen 
zoozeer ovei'eenkomen met po/aili, dat zij er nauwelijks van Ie 
onderscheiden zijn, zoodat de oogvlek geheel is weggevaagd. 
Te meer zon men zich tot deze opvatting aangetrokken kannen 
voelen, omdat zoowel aan de onregelmatig gevlamde en gemarmerde 
teekening der grauwe voorvleugels, als aan de oogvlekken in ’t gelijk- 
matig rozerood der achterxlengels, een beleekenis mag toegekend 
worden voor de levenskansen van het dier. Zoolang dit in rnsistand 
aan een wilgelakje te midden der bladeren van die voetlingsplant 
der ocellatavu\)H hangt, zijn de achtervleugels, — op linn smallen 
voorzoom na - onder de voorvleugels verliorgen, en bootst liet dier 
door vorm, kleur, teekening en afmetingen een paar verdorde wilgen- 
blaadjes zoo bedriegelijk na, dat de-siilziltonde vlinder, niettegensloande 
zijn aanzienlijke grootte, in deze zijn natuurlijke omgeving uiterst 
moeilijk te ontdekken is. Wordt daarentegen het slapende dier door 
een stoot of schok in zijn rust gestoord, dan schuift het de voorvleugels 
eenigszins naar voren, waardoor de oogvlekken in hunne roode velden 
plotseling zichtbaar worden, en door hunne plaatsing ter weerszijden 
van hel iels omhoog gebogen achterste deel van het lichaam (dat 
wi[»pende bewegingen gaal maken) zoozeer de illusie van een roofdier- 
aangezicht met wijdopengesperde oogen verwekken, dat (zooals 
proefnemingen bewezen hebben) vogels en reptielen er heftig door 
worden verschrikt en afgehonden van pogingen onf den vlinder te 
verslinden. 
Wanneer ik deze reeds lang bekende feiten nit het hoofdstuk der 
Beschermende Nabootsing hier nog weder vermeldt, dan geschiedt dit, 
omdat ik het noodig acht nog eens te doen nitkomen, dat zij nooit 
ter verklaring kunnen dienen van de aanwezigheid der teekeningen, 
tinten en vormen, door wier samenwerking de illusie wordt teweeg- 
gebracht. Deze moeten hnnne tegenwoordigheid danken aan oorzaken 
van een geheel andere orde van dingen, n.1. aan de variabiliteit, die 
het gevolg is van het samenspel der erfelijkheidsfactoren. 
