480 
eiitegeii aan de |)nii(en van overeenkomst, zooals die vooral aan de 
onderzijde Ie vinden zijn, de loeleekenis van generieke kenmerken 
zon toekonien. 
Als slenn vooi' de nieening, dat l)\'. aan de oogvlek van ocellata 
geen lioogere heleekenis zon mogen gehecht worden dan die van 
een specifieke eigenaardigheid, zon men, helialve oj) liare be[)erking 
lot de bovenzijde, ook knniHMi wijzen op de resnltaten der hybri- 
disatie, waarbij blijkt, dat de hybriden nil de krnising van een 
ocellata 9 mei een /nipnli j . oce/lata-nchU^e dieren zijn, maar met 
tlanwe, van haai- pupil xersioken oogolek. die nit de krnising van 
een niannelijken popu.li mei een vronwelijke ocellata daarentegen 
zoozeer overeenkomen met popnli, dat zij er nauwelijks van te 
onderscheiden zijn, zoodat de oogvlek geheel is weggevaagd. 
Te meer zon men zich tol deze opvatting aangetrokken kunnen 
voelen, omdat zoowel aan de onregelmatig gevlamde en gemarmerde 
teekening der gi'anwe voorvleugels, als aan de oogvlekken in ’t gelijk- 
matig i'ozerood der achterx lengels, een heleekenis mag toegekend 
woi'deii voor de le\'enskansen van het dier. Zoolang dit in rnsisland 
aan een wilgetakjo te mi(ideii der bladeren van die voedingsplant 
der ocellatar\\\)i6 hangt, zijn de achtervleugels, — op hnn smallen 
voorzoom na — onder de voorvleugels verl)oigen, en bootst hel dier 
door voi’in, kleur, leekening en afnielingen een paar verdorde wilgen- 
blaadjes zoo l)edriegelijk na, dat de-siilziltonde \ linder, niettegenslaande 
zijn aanzieidijke grootte, in deze zijn natnnrlijke omgeving uiterst 
moeilijk te ontdekken is. Wordl daarentegen het slapende dier door 
een stool of schok in zijn rust gestoord, dan schuift het de voorvleugels 
eenigszins naai’ voren, waardoor de oogvlekken in hunne roode velden 
plotseling zichtbaar worden, en dooi' hunne plaatsing ter weerszijden 
van het iels omhoog gebogen achterste deel van het lichaam (dat 
wi|)pende bewegingen gaal maken) zoozeer de illusie van een roofdier- 
aangezicht met wijdopengesperde oogen verwekken, dat (zooals 
[u’oefnemingen bewezen hebtien) \ogels en re[)lielen er heftig door 
worden verschrikt en afgehouden van pogingen onf den vlinder te 
verslinden. 
Wanneer ik deze reeds lang bekende feiten nit het hoofdstuk der 
Beschermende Naliootsing hier nog weder vermeldt, dan geschiedt dit, 
omdal ik het iioodig acht nog eens te doen uitkomen, dat zij nooit 
ter verklaring kunnen dienen \'aii de aanwezigheid der teekeningen, 
tinten en voianen, door wier samenwerking de illusie wordt teweeg- 
gebracht. Deze moeien hunne tegenwoordigheid danken aan oorzaken 
van een geheel andere orde van dingen, n.1. aan de variabiliteit, die 
het gevolg is van het samenspel der erfelijkheidsfactoren. 
