481 
Steeds wanneer dit spel toevalligerwij'/>o leidt tot een etfeel, dat in 
een of ander o|)zicht bevorderlijk is voor de levenskansen van het 
dier (of de plant), kan hel onder den selectieven invloed der nalniir- 
kenze worden behouden en verbeterd, en zoodoende leiden tot de 
geraffineerde gevallen van mimicry, die onze verbazing zoozeer gaande 
maken. Een der redenen, waarom het mij wensclielijk voorkomt, deze 
reeds zoo dikwijls en door zoo\elen uitgesproken meeningen hier 
nog eens te herhalen, is dat de Mkyere, in zijn onlangs verschenen 
verhandeling: Zur Evolnlion der Zeichming bei den Holomelabolen 
Insecten, op pag. 59 als argument legen Botke’s 0 |)vattingen van de 
vleugelteekening der Cossiden, verklaart dat hij in deze slechts ,,eine 
hochgradige Kntwicklung einei- svmpathischen borkenahnlichen 
Farbnng” ziet, welke teekening hij in zijn vorig artikel : ,,Zur Zeich- 
mmg des Insekten-, im besonderen des Dipteren- nnd Le|)idopleren- 
flügels” op blz. 84 ,,ans einer Zenzera-pirina-ahnlichen Fleckenzeichnnng 
herleitete”. Hieraan voegt hij toe: ,,Dieser Weg scheint mir bessei- 
verstandlich als der nmgekehi-le”. En iets verder zegt hij van de dwars- 
streepjes op de onderzijde vaji x ele Vanessidae : ,,diese scheinen mir mit 
dein primaren Zeichnnngsmusler überhanpl nichls zn tan zn haben, son- 
dern es sind eher spat erworbene Elemenleder sympathischen Farbnng”. 
Datgene in deze beschouwingen \'an de Meyere, waartegen ik hiei' 
wensch op te komen, is niet zijn bestrijding van Botke’s meeningen 
omtrent hel xerband Insschen vlek-, streep- en netteekening, waar- 
mede ook ik mij in sommige opzichten niet vereenigen kan, maar 
wel de voorstelling, alsof door de opxatting van een vlengelpatroon 
als een ,, sympathische leekening”, iets ter verklaring van het ontstaan 
en ter ontdekking van den ouderdom van dit patroon ware bijge- 
dragen. Patronen van allerlei aard : de meest oorspronkelijke even- 
goed als de hoogst gewijzigde, kunnen nabootsend werken en dus 
beschermende beteekenis bezitten. De vleugelteekening xan populi 
b.v. heeft evengoed inolectieve xvaarde als die van ocellata, sclioon 
alleen als nabootsing van een doi‘ blad, en toch is zij veel primitiever. 
Bovendien komen dezelfde motieven en elementen van leekening, 
die bij ’t eene dier lot de allerbedriegelijkste nabootsingen aanleiding 
geven, bij andere soorten, zooxvel naverwante als ver afstaande, even 
goed voor, maar in iets afxvijkenden vorm of op andere plaatsen 
van ’t lichaam, xvaardoor zij slechts geringe of xvel in ’t geheel geen 
sympathische xverking kunnen uitoefenen. Eimer heeft hiervan 
velerlei voorbeelden aangehaald. 
Talrijke, dunne, onregelmatige dwarssireepjes tnsschen de aderen, 
in den zin van Botke’s ,,trails affilochés”, vindt men beh. bij 
Vanessidae nog bij vele andere vlinders uit allerlei families, ook bij 
