483 
in fle hnid zulke diepgaande en oofsjn’onkelijke belrekkingen vertoont. 
Al ware hel alleen oni de vraag uit alle denkbare gezichtspunten 
te bekijken, zou men dus de gegrondheid (ier hypothese dienen te 
onderzoeken, ot de netsgewijze teekening ook iets te maken zou 
kunnen hebben met mazen voiuiing iu het aderslelsel, gelijk men 
die vooral bij Neuroptera en Orthoptera aantreft en ziel allerneeren 
met regelmatige dwarsadering ; of dus de uetteekeniiig niet even 
oud of zelfs nog ouder zou kunnen zijn dan de vlekken- en strepen- 
teekening, waarbij men zou kunnen aanvoeren, dat nellen tusschen 
de overlangsche aderen kenmerkend zijn \ oor de nervatnur der 
vleugels van de Palaeozoïsche Palaeodiclyoplera. 
Hiermede wil ik volstrekt niet gezegd hebben, dal ik van dit 
verband en dezen ouderdom der netsgewijze teekening o\'ertuigd 
ben, maar alleen dat ik evenmin het omgekeeide bewezen acht. 
Gedachtig aan het woord van Weismann: ,,(bhne Hy[)Othe8e uud 
Theorie giebt es keine Naturforschung”, .meen ik dat het bij voort- 
during opstellen van verklarende supposities omtrent een mogelijk 
verband tusschen overeenkomstige verschijnselen als een eisch voor 
vruchtdragend natuuronderzoek behoort beschouwd te werden, en 
kan ik niet met de Meyehe instemmen, als hij zegt: ,,Ich möchte 
tnich den Tatsachen entsprechend mit Keststellung des Auftretens 
begnügen und keine ganz hypothetische Verbindungslinien zielien”. 
Om tot de specitieke ditferentieele kenmerken van Sm. ocellata 
lenig te keeren, hierbij schijnt mij het gevaar om in geheel 
hypothetische beschon wingen verdwaald te raken, niet zoo heel 
dreigend. Van al de bovengenoemde eigenaardigheden toch, op den 
bovenkant zoowel van den voor- als van den achtervleugel, kan 
men bewijzen, dal zij even goed als bij ocellata, ook bij andere 
soorten van ’t geslacht Smerinthus of bij verwante Sphingidengenera 
voorkomen. 
In de eerste [ilaats is de \ergelijking met tiliae (Fig. 4) zeer 
leerzaam. Op de bovenzijde van den voorvl. der Lindenpijlstaart 
vindt men alle eigenaardigheden, waardoor hel |)atroon van ocellata 
afwijkt van dat van popull, terug, ofschoon in iels gewijzigde vormen 
en tinten, waardoor een gansch ander effect der teekening in haar 
geheel wordt bereikt. Bepaaldelijk is de gelijkenis van het donkere 
middenveld met dat van ocellata treffend ; evenals bij deze laatste 
wordt het in een vóór- en een achterdeel gesplitst door wigvormige 
inloopers der lichtbruine grondkleur, die al of niet in elkaar over- 
gaan. Hoe groot in dit opzicht, evenals in andere, de indixidueele 
variabiliteit is, blijkt bij het doorkijken van iedere eenigszins om- 
vangrijke serie van tiliae’s. Den overgang van een onverdeeld in 
