484 
een vei'deeld unddeiiveld zien wij liier dus voor onze ougeii g-eschiedeii. 
Daarbij kunnen wij eveneens opmerken, dat de eigenaardigheid 
van het middelste (5'^^'-') vlekje der donkere handlijn 11, om n.1. in 
kleur en omvang van de andere vlekjes te \erschillen, ook bij 
tiliae voorkomt, maar merkwaardigerwijze somwijlen in dien zin, 
dat dit vlekje lichter in plaats van donkerder dan de overige is. 
Aan den onderkant vertoont tiliae weder hetzelfde vereenvoudigde 
patroon als popu/i en ocellata, dus de twee handlijnen 11 en 111 met 
sporen van 1, IV en VI. Dat men werkelijk het recht heeft van 
vereenvoudiging te spreken, en dat deze in verband staat met de 
lichte beharing die zich van nit den xdeugelwortel tot aan het mid- 
denveld nitstrekt, wordt bij tiliae treffend liewezen doordien nog 
S])oren van de donkere middenbaan, die aan de Itovenzijde zoo 
duidelijk is ontwikkeld, ook aan den ondeikanf zijn te ontdekken. 
Aan <len voet toch van ieder haartje op het gebied dezer middenbaan 
bevindt zich een zwart stipje, zoodat, als men schuin tnsschen de 
haren doorkijkt, men die baan in haar geheel als stippelveld ziet 
afgebeeld staan. 
Nog ti-effender dan de overeenkomst tnsschen tiliae en ocellata is 
die tnsschen deze l)eide soorten en tartariii.oviï, welke laatste (tig. 5) 
als ’t wai'e een overgang tnsschen de twee eerstgenoemde vormt. 
Hier is de buitenrand van de donkere middenbaan in zijn voorste 
stuk niet als bij tiliae nit-, maar integendeel ingebogen, en bestaat 
een tegenstelling, zoowel in kleur als in teekening, tnsschen anaal- 
veld en ovei'ig vleugelveld, waariloor de verdeeling vaii het midden- 
veld in een voor- en een achterstuk zich voordoel als een onderdeel 
van een over den geheelen vleugel reikend proces, dat bij nog zoovele 
andere vlinders en ook bij \'ele insecten nit andere oi-den opti'eedt. 
Merkwaardig is ook, dat de voorvleugelspits, die bij al deze 
soorten een overeenkomstige bijzondere differentiatie vertoont — af- 
gegrensd door hel reeds l)ij popali beschreven schidne lichte lijntje 
- hier in plaats van zilvergrijs, jidst donker groengrijs is, terwijl 
daarentegen de bij de anderen donkere, convexe bnitenrandsvlek 
lichtgrijs is. 
Op den a. v. vertoont tartariiuwiï hetzelfde rozenrood als ocellata 
en ook sporen van de oogvlek. Hij tiliae daarentegen strekt een 
doidiere band zich over de geheele oppervlakte \'an den a. v. 
parallel aan en op eenigen afstand van den buitenrand nit. Deze 
l)and bestaat int evenveel onderdeelen als er tusschenadercellen 
zijn. Kik onderdeel bi’eidt zich wigvormig in de richting xan 
(Jen vlengelworlel nit. De mate dezer uitbreiding is indixidueel 
zeer voi'schillend, maar in ’t algemeen kan men zeggen, dat de 
