486 
De vergelijking met popidi, ocellata en nog zoovele andere 
Sphingiden, bij welke de grondklenr brniii of grijs is, en de dwars- 
banden uit reeksen van gekromde sireepvlekjes bestaan, geeft reden 
voor de onderstelling, dat deze venstertjes ons overblijfselen der 
oorspronkelijke vleugeltint en teekening vertonnen, die overigens 
door eene groene verkleuring grootendeels is verwaagd. Evenals in 
zoo tal van andere gevallen, o.a. bij de Hepialiden, zou het groen 
hier dus de secundaire, het bruin de primaire tint zijn, en zou bij 
de verkleuring de teekening gedeeltelijk verloren zijn gegaan of 
ten minste veel onduidelijker zijn geworden. Wat de reden mag 
zijn, dat daarbij de bedoelde venstertjes met hun traliewerk van 
gebogen streepvlekjes gespaard bleven, vermag ik alsnog niet te 
verklaren. 
In tegenstelling met de nagenoeg egaalgroene titil van den voor- 
vleugel vertoont de achtervleugel een zeer bont en geschakeerd 
patroon, waarin twee pikzwarte bariden tegen een lichtgelen grond 
afsteken, terwijl bij den voori-and blauwgrijze paitijen tusschen het 
zwart gelegen zijn, bij den binnenrand een steenroode \lek met 
twee zwarte vegen afwisselt en tegen den buiienrand een groen 
veldje het geheel onderbi'eekt. Het merkwaardigst zijn echter twee 
donkerbruine onregelmatig gekartelde lijnen die aan den achterhoek 
beginnen en langs hel achterste deel van den buitenrand parallel 
met dezen loopen, om bij den achterrand van ’t groene veldje in 
den buitenslen zwarten band over Ie gaan. Deze gekronkelde lijnen 
verlegenwoordigeu het achterste segment en de pupil der oogvlek 
van de oce/lata-gvoep onder de Smerinthidae, zij vormen het minst 
gewijzigde gedeelte van het achtervleugelpatroon van Phohis lahrusiae. 
Hoogstwaarschijnlijk heeft dit voorste patroon een beschermende 
beteekenis voor dien vlinder, evengoed als de blijkbaar egaal 
gi’oene tint van voorvleugels en lichaam. Deze laatste maken hel 
slapende dier moeilijk zichtbaar voor vijanden die er op azen, en 
wellicht zijn de bruine venstertjes daarbij van nut, doordien zij de 
anatomische lijnen van het groote vleugelvéld als ’t ware breken. 
Het zon zeer de moeite waard zijn om na te gaan, of het in zijn 
rust gestoorde diei' de achterxleugels plotseling laat kijken op o\’er- 
eenkomstige wijze als ocellata, en zoodoende zijn belagers verschrikt, 
ot dat de bonte kleurschakeering, die dan plotseling zichtbaar wordt, 
slechts de beteekenis van een waarschuwingspatroon heeft. In allen 
gevalle echtei' moet dit patroon beschouwd worden als een hooge 
en bijzondere differentiatie van het aan alle Sphingidej) gemeen- 
schappelijk oorspronkelijk patroon der achtervleugels, eu kunnen 
noch de bonte kleuren zelf noch hare grillige schakeering alsi-echt- 
