515 
het bij de Vleermuizen juist omgekeerd is. M Uit de \ eel ouder opgaven 
van Kaiser kan men afleiden, dat de relatie-exponent voor het 
volume der grootste gangliëncellen van het halsmerg van de grooter 
Vleermuis Plecotus auritus in vergelijking met den Mol slechts 
0.1568 is.") Die Vleermuis heeft dus veel grooter ganglieneel dan de 
Mol, betrokken op gelijk lichaamsgewicht. Obehsteinek wijst aan, 
dat de Mensch en de Orangoetang opvallend kleine cellen in hun 
cervicaal merg hebben ^). 
Inderdaad zijn ook, volgens Hardesty’s metingen, homologe cellen 
van de cervicale intumescentie hij den Mensch iets kleiner dan bij 
den voshond, dien hij vier maal en niet veel grooter dan bij de Kal, 
die hij meer dan twintig maal in lichaamsgewicht overtreft. Zoowel 
bij Macacus, Cjnocephalus, Ateles als bij den Mensch zijn ook de 
zenuwvezels van den plexus brachialis in vergelijking met die van 
andere Zoogdieren, de lichaarnsgrootte in aanmerking genomen, dun. 
Blijkbaar is hier de geidnge vlugheid der spieren, maar betrekkelijke 
fijnheid der spiervezels voor de hand en de vingers, als vereischte 
harer fijn geregelde samenwerking, met die geringe dikte der zenuw- 
vezels en het betrekkelijk klein volume der gangliëncellen, waarmede 
zij verbonden zijn, in lietrekking te brengen. 
Van groote beleekenis kunnen de afmetingen der perifere ,, gelei- 
ders” en der met deze verbonden ,.accumidatoren” worden voor de 
hersenhoeveelheid. Waar zij S|.)ieren moeten voorzien, die zoowel 
sterk als vlug zijn, worden de zenuwvezels ook bijzonder dik, 
de cellichamen groot en aldus de neuronen volumineus, waar- 
aan ook volumineuze hersenneuronen moeten beantwoorden. Van 
de raadsels van den meer dan de Menschapen hersenrijken Olifant, 
aan welken men daarom bijzondere ,,geistige Höhe” meende te 
moeten loeschrijven, van de door hun hersenhoeveelheid even hoog 
boven de Anthropoieden staande Ateles en Cebus, van de Waterzoog- 
dieren, onder welke de Mysticeten relatief meer hersenen bezitten 
dan de Honden — zoodal men zelfs o\ er de bijzondere ,, intelligentie” 
der Walvisschen zich in lieschouwingen is gaan verdiepen de 
b H. Obkrsteus’ER, Bemerkungen zur Bedeutung der wechselnden Grosse voii 
Nervenzellen. (Del Volume .Jubilare in onore L. Bianchi. Gatania 1913), p. 4. 
2) O. Kaiser, Die Funktionen der Ganglienzellen des Halsmarkes. Haag 1891, p. 63- 
L. c. p. 4. Voor den Gorilla, welks ruggemerg \V. VValdeyer onderzocht 
(Das Gorilla-Rückenmark. Abhandlungen der Kön. Preus Akademie der Wissen- 
schaften Berlin. Jahr 1888. Physikalisch-mathemalische Classe. Abt. III, S. 1 — 1 47) 
kan wel hetzelfde worden aangenomen. Vergel. Hardesïy, l.c., p. 168. 
b Reeds Gavazzani (1 c., p. 52 en 53) had gevonden, dat de spinale gangliën- 
cellen bij den Menscli kleiner zijn dan bij herdershonden en jachthonden, kleiner 
zelfs dan bij de Kat. 
