544 
We liebben nu — wanneer we de vroeger door Kapteyn ge- 
bruikte parallaxen de bovengenoemde gemaks- 
halve met aanduiden — .-r,,, voor den geheelen hemel en 
voor de 5 zones berekend door de getallen uit Tabel G van Puhl. 
Groninqea N". 8 te vermenigvuldigen met een factor — - . 
*■ 
KAPTEYN 
De |)arallaxen, die op den geheelen hemel beti-ekking hebben zijn 
opgegeven in tabel 2. 
We hebben geen poging gedaan om zelf opnieuw de waarschijn- 
lijke afwijking te bepalen van de foutenkromme log. Bovendien 
hebben we ondersteld, dat p niet varieei’l met de galactische breedte. 
De door Kapteyn gevonden waarde 0.19 hebben we zoowel bij 
onze oplossing voor den geheelen hemel als voor de 5 galactische 
zones gebruikt, Het is echter in PahJ. Gronhigm N“. 11 gebleken, 
dat de waarde van p weinig invloed heeft op de uitkomst. 
3. 'I'oepasbfing c<in Kapteyns methode. 
We hebben de methode van FCapteyn geheel onveranderd toe- 
gepast. Voor een nitvoei-ige b 0 schrij\'ing van deze methode verwijzen 
we naar de reeds geciteerde verhandeling in Puhl. GroningenW . 1\. 
We zullen ons beperken tot een korte bes|)reking der gemaakte 
hypothesen en een verklaring van de in dit opstel opgenomen 
tabellen. 
De onderstellingen, die bij Kapteyns onderzoek gemaakt zijn, 
waren een drietal : 
de densiteit is alleen een functie van r; 
2“. de lichtkrachtkromme is onafhankelijk van den afstand lot 
de zon en ei' bestaat geen absorptie van het licht in de ruimte; 
3°. de groothederi c=;log. zijn verdeeld volgens de foutenwet. 
De eerste hypothese is noodzakelijk, wanneer we frequentiefuncties 
zoeken, die betrekking hebben op den geheelen hemel. We zoeken 
dan gemiddelde waardeji voor de oid)ekende grootheden en kunnen 
zoodoende geen rekening honden met de veranderingen in de waarden 
met de galactische breedte en lengte. Kapteyns methode is echter 
even goed bruikbaai', wanneer we rekening willen houden met den 
invloed van de galactische breedte door voor de verschillende 
galactische zones afzonderlijke oplossingen te maken. 
De tweede onderstelling is moeilijk te ontkomen. Wanneer we 
zekerheid hebben, dat de frequentiefunctie der absolute magnituden 
overal in de ruimte dezelfde is, biedt Kapteyns methode een n)iddel 
om na te gaan, of er een merkbare absorptie van het licht in de 
